“โอ๊ย หยางช่างแข็งแรงจริง ๆ!”
หยวนกวาดตามองเรือนกายของเจียงหยาง พลางส่งเสียงเย้ายวนชวนวาบหวาม จนผู้ฟังอดจินตนาการไปไกลไม่ได้
เจียงหยางสะดุ้งทั้งตัว อยากห้ามหยวนก่อเรื่อง แต่เมื่อเห็นหลินยืนมองพวกเขาอยู่ด้านหลังหยวน เขาก็ตกใจจนไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
“รีบปล่อยมือ ข้าจะพันหนังสัตว์!”
“ก็พันไปสิ พี่สาวไม่ได้ห้ามเจ้าเสียหน่อย!”
หยวนยกมุมปาก เผยรอยยิ้มอย่างไม่ยำเกรงใคร
เห็นแล้วเจียงหยางก็ยิ่งหงุดหงิด อยากปัดมือหยวนออกไปให้พ้น แต่ก็กลัวว่าหากจับแรงเกินไปจะทำให้นางบาดเจ็บ
ทำเอาเขาโกรธจนไม่มีที่ระบาย!
ส่วนหยวนกลับดูเหมือนยิ่งได้ใจ รอยยิ้มตรงมุมปากยิ่งเจ้าเล่ห์เย้ายวนขึ้นทุกที
ท้ายที่สุด... เจียงหยางก็ได้แต่กล้ำกลืนความอัปยศ อดทนทำแผลเปลี่ยนยาอย่างยากลำบากภายใต้สายตาของหลิน
พอลุกขึ้น หลินก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเจียงหยางทันที
“หยาง เหตุใดเจ้าถึงก้มหลังอยู่ตลอด ไม่สบายตรงไหนหรือ?”
“ไม่มี ไม่มีอะไร ข้านั่งยองนานไปจนเอวชา เจ้าจำไว้ว่าต้องดูแลหยวนให้ดี ข้าขอกลับไปพักก่อน!”
ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง เจียงหยางก็แสดงฉากหนีเอาตัวรอดอีกครั้ง
มองเจียงหยางก้มหลังวิ่งออกจากกระโจม หยวนก็ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก ช่างเป็นหนุ่มน้อยที่น่าสนใจเสียจริง คืนนี้ให้เจ้าแอบมีความสุขไปก่อนแล้วกัน...
“แต่ก็น่าเสียดายอยู่บ้าง...” หยวนพึมพำพลางมองไปทางหลิน
......
เมื่อกลับถึงกระโจมหนังสัตว์ เจียงหยางพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ
ตอนนี้เจียงหยางกำลังเดือดดาล จะเอาเวลาที่ไหนไปง่วงกัน พอหลับตาลงก็เห็นแต่มืออันแสนร้ายกาจของหยวน