ฮูซูซูซักถามข้อกำหนดจนเข้าใจชัดเจนแล้ว ก็รีบออกไปจัดการงานทันที
เจียงหยางเองก็ไม่ได้คิดจะอยู่ว่าง จึงตั้งใจออกไปกำชับทุกคนสักรอบ จะได้ไม่มีใครสะเพร่าลืมหยิบของบางอย่าง
“ท่านหมอผี คนที่จะตามไปกับกองรักษาของเรา รวมถึงสิ่งของทางการแพทย์ที่ต้องนำไป เตรียมไว้เกือบครบแล้วขอรับ!”
เจียงหยางเพิ่งลุกขึ้น หญิงหูเสือตนหนึ่งก็พูดพลางพุ่งเข้ามาในกระโจม หางเสือลายขาวดำที่อยู่ด้านหลังสะบัดไปมาอย่างร่าเริง
ทันทีที่ไป๋หลิงเห็นเจียงหยาง ดวงตาก็เป็นประกาย รีบเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าใส่เขา
“ปัง!”
เสียงของหนักกระแทกดังขึ้น เจียงหยางถูกไป๋หลิงพุ่งชนจนล้มลงบนเตียงทันที
“อ๊า~!”
ในชั่วขณะที่ถูกชน เจียงหยางเอาท้ายทอยกระแทกกับแผ่นเตียง ความเจ็บปวดพลันแล่นปราด เขาอดส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้
“ท่านหมอผี ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ?”
ไป๋หลิงมีสีหน้ากังวล รีบยกมือนวดคลึงบริเวณที่เจ็บให้เจียงหยาง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ความเจ็บที่ท้ายทอยของเจียงหยางก็ค่อย ๆ ทุเลาลง
คราวนี้เขาถึงได้มีแก่ใจมองหญิงหูเสือที่ยังคงทับอยู่ในอ้อมแขน
สมกับเป็นเสือขาวจริง ๆ เกิดมาก็ชงกับสามีโดยแท้!
คราวก่อนนางลากเขาเข้าป่าไปเล่นคอสเพลย์ พอไป๋หลิงขาอ่อนขึ้นมา เขาก็หัวโขกต้นไม้จนปูดเป็นลูกมะนาว
เรื่องนั้นทำให้ซีหัวเราะเยาะเขาอยู่พักใหญ่ กว่าก้อนโนจะยุบก็เพิ่งเมื่อไม่กี่วันนี้เอง ส่วนสะเก็ดเลือดจากแผลถลอกตรงหน้าผากก็ยังไม่หลุดหมด
ไม่คิดว่าคราวนี้นางจะพุ่งชนเข้ามาอย่างบ้าระห่ำอีก ถ้าไม่ได้นอนอยู่บนเตียงที่ปูหนังสัตว์ไว้ เขาคงได้ตายคาที่แน่!
แต่พอมองเจ้าสไลม์สองก้อนที่สั่นไหวอยู่ตรงหน้า เจียงหยางก็โกรธไม่ลง ทว่าเรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ไม่ได้
เพื่อชดเชยบาดแผลที่ร่างกายได้รับ ไม่ว่าอย่างไรเจียงหยางก็ต้องลงมือสัมผัสด้วยตัวเอง ลองดูเสียหน่อยว่าเจ้าสไลม์นี้นุ่มหยุ่นเพียงใด!