เมื่อเห็นท่าทีอวดดีของไฉ่และสายตากระวนกระวายของทุกคน เจียงหยางก็แทบหลุดหัวเราะออกมา
แบบนี้สิถึงจะถูก!
นี่ต่างหากคือการต้อนรับที่ผู้ข้ามภพสมควรได้รับ ทุกคนต่างจับตามอง ไม่เสียแรงที่ข้าทำให้พวกเจ้าคันอยากรู้อยากเห็น
เอาละ ถึงเวลาวางมาดแล้ว......
“หัวเราะอะไรนักหนา รีบสอนข้าใช้ ไม่อย่างนั้นข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
เห็นเจียงหยางถือคันธนูพลางยิ้มโง่ ๆ ไฉ่ก็อดเอ่ยเตือนไม่ได้
ไอ้สารเลว กล้าหัวเราะเยาะนางเชียวหรือ!
นางอยากทุบหัวไอ้หมอนี่ให้แตกจริง ๆ แต่สัญชาตญาณกลับบอกนางราง ๆ ว่าธนูเป็นอาวุธที่ทรงพลังมาก ไอ้หมอนี่จึงยังตายไม่ได้
ใช่ ยังตายไม่ได้!
นี่ไม่ใช่ว่านางกำลังลำเอียงเข้าข้างไอ้หมอนี่เด็ดขาด!
อืม ต้องเป็นอย่างนั้นแน่
เห็นสาวงูผู้เย็นชาร้อนใจแทบรอไม่ไหว เจียงหยางก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
การทดสอบอาวุธย่อมต้องให้นักรบเป็นผู้ทดลอง ถึงจะสำแดงอานุภาพได้เต็มที่!
หลังอธิบายหลักการยิงธนูให้ไฉ่ฟัง เจียงหยางก็สอนนางขึ้นสายธนู วางลูกศร ง้างสาย เล็งเป้า และปล่อยลูกศร
เมื่อเห็นว่าไฉ่เข้าใจพอสมควรแล้ว เจียงหยางก็ให้นางลองแสดงท่ายิงธนู
พอรับคันธนูมา ไฉ่ก็ทำตามท่าของเจียงหยาง ง้างธนูขึ้นและวางลูกศร เมื่อจัดท่ายิงเรียบร้อยแล้วจึงเอ่ยถาม
“ท่าของข้าถูกต้องหรือไม่?”
“อืม!” เจียงหยางเท้าคาง ใช้สายตากลอกไปมาแล้วกล่าวว่า “สะโพกของเจ้าไม่ถูก ข้าจะช่วยปรับให้!”
“ยกขึ้นแบบนี้หน่อย สูงไป กดลงนิดหนึ่ง อีกนิด ใช่ ๆ แบบนี้แหละ อย่าขยับ!”
“แล้วก็ต้องยืดอกแขม่วท้อง แบบนี้ถึงจะยิงได้แม่น!”
“แล้วก็เอว......”