พอก้าวออกจากกระโจม เจียงหยางเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว จึงตั้งใจจะไปย่างมันฝรั่งกิน
วันนี้พวกเขาขุดมันฝรั่งในป่าได้หลายถุง สำหรับเจียงหยางที่กินแต่เนื้อ ผลเบอร์รี และรากหญ้ามาตลอด เขาโหยหามันฝรั่งซึ่งอุดมไปด้วยคาร์โบไฮเดรตจนแทบทนไม่ไหว
เพียงนึกถึงกลิ่นหอมของมันฝรั่งย่าง ฝีเท้าก็เร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ท่านหมอผี ท่านอยู่ที่นี่เองหรือ”
ผลคือยังไม่ทันไปถึงไหน เสียงร้องเรียกของซีก็ดังมาแต่ไกล พอเห็นสาวเผ่างูตัวน้อยที่ชอบเกาะติดผู้อื่น เจียงหยางก็หันหลังวิ่งไปอีกทางทันที
ถ้าปล่อยให้เจ้าตัวเล็กนี่มาเกาะติดอีก คืนนี้เขาจะไปสอนหลินสิบแปดท่าอาเหวียได้อย่างไร จะไปช่วยสาวงูผู้เย็นชารักษาอาการกลัวน้ำได้อย่างไร...
ไม่ได้ ต้องสลัดเจ้าตัวเล็กนี่ให้หลุด!
คิดแล้วเขาก็เร่งฝีเท้าขึ้นเรื่อย ๆ แต่จะเร็วแค่ไหนก็เร็วไม่เท่าเผ่าพันธุ์งู ต่อให้ซีจะยังไม่บรรลุนิติภาวะ เจียงหยางก็ยังสู้ไม่ได้
ไม่นาน มือเล็ก ๆ ก็เอื้อมมาจากด้านหลัง จับมือเขาไว้ “ท่านหมอผี หลบซีทำไม ซีไม่กินคนเสียหน่อย”
เจ้านี่กินคนจริง ๆ แถมยังคอยท้าทายจุดอ่อนของข้าอยู่เรื่อย...
แม้ในใจจะอดบ่นถึงเจ้าตัวเล็กอย่างซีไม่ได้ แต่สีหน้ากลับยังยิ้มแล้วกล่าวว่า
“ข้าจะหลบซีได้อย่างไร ข้ากำลังจะไปหาเย่ เพื่อรับอาหารต่างหาก”
พูดจบ เจียงหยางก็พยายามดึงมือออก เขาไม่อยากให้ซีมาเกาะติดอีก
เหตุการณ์เมื่อคืนยังติดตาอยู่เลย พอซีเกาะติดขึ้นมา หากไม่ยอมนอนกับนาง นางก็ไม่ปล่อยเขาไปแน่
เขายังอยู่ในวัยที่ต้องขยันสร้างผลงาน เรี่ยวแรงมีเหลือเฟือ จะปล่อยพรสวรรค์ที่ระบบมอบให้เสียเปล่าได้อย่างไร