“ศัตรูมาแล้ว เจ้าไม่ร้อนใจหรือ”
ไฉ่มองเจียงหยางที่กำลังคลี่หนังสัตว์ออกอย่างสบายอารมณ์ อดเอ่ยถามไม่ได้
บนหนังสัตว์เต็มไปด้วยวงกลมที่เจียงหยางใช้ถ่านดำวาดไว้ตลอดหลายวันที่ผ่านมา รวมถึงเส้นคดเคี้ยวอีกหลายเส้น
ไฉ่เคยถามเจียงหยางว่าเขาวาดสิ่งเหล่านี้ไว้ทำไม
เขาบอกว่าหนังสัตว์แผ่นนี้เรียกว่าแผนที่หนังสัตว์ ใช้บันทึกภูมิประเทศโดยรอบเผ่า
ไฉ่รู้จักอาณาเขตของเผ่าพันธุ์งูเป็นอย่างดี
แม้นางจะไม่เข้าใจอักษรที่กำกับอยู่บนแผนที่หนังสัตว์ แต่ทันทีที่เจียงหยางคลี่มันออก นางก็มองเข้าใจไปได้เกือบทั้งหมด
โดยเฉพาะเส้นคู่เล็กยาวที่คดเคี้ยวอยู่ตรงกลาง ไฉ่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นแม่น้ำ จากนั้นตรงจุดหนึ่งของแม่น้ำก็มีเส้นหนาเส้นหนึ่งโค้งไปสิ้นสุดที่วงกลมขนาดใหญ่
ไฉ่จับคู่เส้นทางจากริมแม่น้ำไปยังเผ่าในใจโดยอัตโนมัติ จึงรู้ว่าวงกลมใหญ่ดังกล่าวคือเผ่าพันธุ์งู
จากนั้นนางก็ใช้เผ่าเป็นศูนย์กลาง เริ่มอนุมานอย่างรวดเร็ว บางจุดนางก็พอคาดเดาได้ ส่วนบางจุดก็ไม่รู้ว่าเจียงหยางวาดอะไรไว้
“ร้อนใจไปแล้วมีประโยชน์อะไร ทีมล่าสัตว์กับหน่วยเก็บของยังไม่กลับมา หรือจะให้ข้าพุ่งเข้าไปสู้คนเดียวหรือ”
เจียงหยางคลี่แผนที่หนังสัตว์อย่างง่ายออก พลางตอบไฉ่ด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า
แผนที่หนังสัตว์อย่างง่ายนี้ เขาวาดขึ้นตามข้อมูลภูมิประเทศที่พรรคลอบสำรวจรายงานมา ในนั้นมีทั้งพื้นที่ล่าสัตว์ หุบเขา เนินเขา และจุดที่เป็นรังของสัตว์ดุร้าย
เพราะเครื่องมือมีจำกัด เจียงหยางจึงวาดได้อย่างหยาบ ๆ และเขียนอักษรกำกับไว้ด้วย เกรงว่าจะลืมว่าแต่ละจุดคืออะไร
“ด้วยร่างกายเล็ก ๆ ของเจ้า คงจับหอกให้มั่นยังลำบากกระมัง!” ไฉ่เอ่ยอย่างดูแคลน