“ถ้าอยากคุยก็ไปหาหลินได้ อีกเดี๋ยวนางก็จัดการธุระเสร็จแล้วกลับมา”
“ไม่เอา ข้าจะคุยกับเจ้า” สาวเผ่าเขาแกะรีบยื่นมือมาคว้ากระโปรงหนังสัตว์ของเจียงหยางไว้ ก่อนจะมองขาที่พันไม้ไว้ของตน “หมอผี ขาของข้าแบบนี้จะหายจริงหรือ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหยางก็เข้าใจได้ทันที ที่แท้สาวเผ่าเขาแกะผู้ร่าเริงตรงไปตรงมาคนนี้ไม่เชื่อในการรักษาของเขานี่เอง
แต่นางจะสงสัยก็ไม่แปลก ในสังคมยุคดึกดำบรรพ์ หากกระดูกหักโดยทั่วไปก็ไม่มีใครรักษาได้ มีแต่รอให้กระดูกสมานเองจนผิดรูป
ด้วยเหตุนี้ สัตว์รู้แจ้งจำนวนมากจึงกลายเป็นคนพิการ สูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวหรือเดินเหินไม่สะดวก สุดท้ายก็ค่อย ๆ ถูกเผ่าผลักไปอยู่ชายขอบ หรือไม่ก็ถูกทอดทิ้ง
“วางใจได้เต็มร้อย! ก่อนที่ข้าจะรักษาเจ้า ข้าก็รักษาคนขาหักมาแล้ว รับรองว่ารักษาเจ้าหายแน่!” เจียงหยางกล่าวอย่างมั่นใจ
“จริงหรือ?”
สาวเผ่าเขาแกะเผยแววตาตกตะลึง นางคิดว่าตนเป็นคนแรกที่เจียงหยางรักษาอาการขาหัก ไม่คิดว่าเขาจะเคยรักษาคนอื่นมาก่อน ดูท่าเขาคงรักษาคนอื่นจนหายดีแล้ว ถึงได้มารักษานาง
“อืม!” เจียงหยางตบไหล่หยางซาเบา ๆ “ขอเพียงเจ้าอย่าขยับซี้ซั้ว ขาของเจ้าต้องหายแน่ แถมยังกลับมาเหมือนเดิมทุกประการ! อีกอย่าง ลองคิดให้ดีสิว่าข้าเรียกเจ้าเข้าร่วมเผ่าของข้าไปทำไม?”
“ก็ต้องให้ข้าทำงานให้ท่านน่ะสิ!” หยางซาตอบโดยไม่ลังเล
“เห็นไหม เจ้าเองก็พูดแล้วว่าจะทำงานให้ข้า แล้วข้าจะรับคนที่ขาเสียไปตลอดเข้ามาได้อย่างไร?” เจียงหยางถามย้ำ
ดวงตาสีมรกตของหยางซากลอกไปมา “นั่นก็ย่อมไม่ได้อยู่แล้ว!”
“นั่นไง เจ้ามีคำตอบอยู่ในใจแล้ว จะสงสัยไปทำไม?”