เมื่อมาถึงหน้าเตาทรงโดม เจียงหยางวางหม้อดินเผาหกใบที่ผึ่งแห้งในร่มไว้ภายในเตา จากนั้นจึงจุดไฟเริ่มเผา
เมื่อเห็นเปลวไฟลุกโชนขึ้นในเตา เจียงหยางก็หันไปมองซีและคนอื่น ๆ พร้อมอธิบายขั้นตอนการเผา
“ตอนนี้เริ่มเผาหม้อดินเผาแล้ว พวกเจ้าจงจำไว้ ตั้งแต่บัดนี้จนถึงก่อนเที่ยง ให้ใช้ไฟอ่อนเผาเท่านั้น ห้ามใช้ไฟแรงเด็ดขาด
จากนั้นตั้งแต่เที่ยงจนฟ้ามืด ให้ใช้ไฟแรงเผาอย่างต่อเนื่อง รอจนฟ้ามืดและฟืนในเตาไหม้หมดแล้ว ให้ใช้โคลนเปียกอุดประตูเตากับปากปล่องไฟให้แน่น รอให้ผ่านไปหนึ่งวัน แล้วปล่อยให้เตากับหม้อดินเผาค่อย ๆ เย็นลงเองตามธรรมชาติ เข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจแล้ว” ซีตอบเป็นคนแรก ก่อนจะถามข้อสงสัย “พ่อมด เหตุใดหม้อดินเผาต้องเริ่มเผาด้วยไฟอ่อนด้วยเล่า ใช้ไฟแรงเผาตลอดไปเลยจะได้สุกเร็วกว่าไม่ใช่หรือ”
เมื่อเห็นเจ้าตัวน้อยใฝ่เรียน เจียงหยางก็เดินเข้าไปลูบศีรษะซี แล้วรับหม้อดินเผาที่ยังไม่ได้เผาจากมือนางมา
“คำถามของเจ้าดีมาก” เจียงหยางชี้ไปยังหม้อดินเผาที่ผึ่งแห้งแล้ว พลางมองซีและคนอื่น ๆ “อย่าเห็นว่าหม้อใบนี้แห้งแล้วเชียว แต่ข้างในยังมีความชื้นหลงเหลืออยู่”
“ช่วงแรกที่ใช้ไฟอ่อนเผาอย่างช้า ๆ ก็เพื่อไล่ความชื้นที่เหลืออยู่ในหม้อดินเผาออกมาให้หมด เมื่อถึงตอนใช้ไฟแรงเผา หม้อจะได้ไม่แตกร้าว
การอุดประตูเตากับปากปล่องไฟ แล้วปล่อยให้เย็นลงเองตามธรรมชาติก็เช่นกัน ทำไปเพื่อไม่ให้หม้อดินเผาที่เผาแล้วแตกร้าว
สรุปแล้วเรื่องนี้มีเคล็ดลับอยู่มากมาย พวกเจ้าทำตามที่ข้าบอกอย่างเคร่งครัดก็พอ หากระหว่างทำไม่แน่ใจตรงไหนก็มาถามข้า เข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจแล้ว”
เหล่าผู้อาวุโสเขาแพะฟังเจียงหยางอธิบายหลักการแล้วก็รู้สึกมึนงง แต่กลับเข้าใจดีว่าตนเองต้องทำอะไร