เสิ่นอิ้งเสวี่ยยืนอยู่ตรงขอบฝูงชน
ฟังคำชื่นชมที่เพื่อนร่วมชั้นพูดถึงลู่ฉือ แก้มของนางก็ค่อย ๆ อาบเรื่อ
เมื่อสายตาของลู่ฉือกวาดผ่านมา นางไม่ได้หลบเลี่ยงเหมือนครั้งก่อน กลับกล้าที่จะเงยหน้าสบตาเขา ดวงตาเป็นประกาย
ลู่ฉือยกมือทั้งสองข้างขึ้น กดลงเบา ๆ
ทางเดินเงียบลงในทันที
"นักเรียนทุกคน"
"มาถึงที่นี่แล้ว ก็ต้องทำตามกฎของฉัน ทุกอย่างฟังคำสั่ง ให้พักก็พัก ให้ถอยก็ถอย"
"ใครที่กล้าออกนอกลู่นอกทาง หรือโวยวายว่าจะขึ้นแนวหน้า อย่าหาว่ากล่าวฉันไม่เตือนว่าใช้กฎทหารจัดการ"
เหล่านักเรียนถูกพลังของเขาข่มขวัญ ต่างพากันพยักหน้ารับคำ
ลู่ฉือหันไปเรียกหัวหน้าอัน
"เหล่าอัน พาพวกเขาไปพักที่โกดังใหญ่แข็งแรงหลังสถานีตำรวจ แจกผ้าห่ม เตรียมข้าวร้อน ๆ กับน้ำแกงร้อน ๆ ให้พวกเขา ส่งทหารหนึ่งหมวดไปยามรักษาการณ์ ไม่มีคำสั่งฉัน ใครก็ห้ามออกไป"
หัวหน้าอันรับคำสั่ง แล้วพากลุ่มนักเรียนที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วออกไป
กลางคืนเริ่มมืดลง
เสียงปืนใหญ่ครืน ๆ ที่ดังอยู่ไกล ๆ หยุดลงอย่างสิ้นเชิง
วันที่ 26 กรกฎาคม อันยาวนานและนองเลือด ได้ปิดฉากลงในที่สุด
ลู่ฉือกลับมาที่ห้องทำงาน ปิดประตู ล้างหน้าด้วยน้ำเย็น ชำระความเหนื่อยล้าของวันทั้งวัน
เขานั่งลงบนเก้าอี้ นึกในใจ เรียกอินเทอร์เฟซระบบออกมา
แผงแสงสีน้ำเงินโปร่งแสงแผ่ออกตรงหน้า
ตัวเลขที่มุมขวาบนสว่างจ้าจนแสบตา