ในตรอกซอกซอยใกล้ก่วงอันเหมิน ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งยองๆ ใต้ต้นห่วยใหญ่ปากทางเขตรอก พลางสูดลมเย็นและคุยกันไปพลาง
"ลาวเจ้าถัว เมื่อคืนเสียงดังขนาดนั้น ท่านได้ยินต้นเสียงจริงๆ ไหม?"
"ไม่ต้องพูดถึงเลย คนหูหนวกยังได้ยินเลย สงสัยจัง บ้านฉัน ฝาผนังด้านหลังมีฝุ่นร่วงลงมาชั้นหนึ่ง ฉันยังคิดว่าเป็นแผ่นดินไหว"
"แผ่นดินไหว? ท่านอย่าพูดเกินเลย มันคือเสียงปืนใหญ่ต่างหาก"
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อกล้ามพูดด้วยสีหน้าลึกลับ
"น้องเมียฉันอยู่ใกล้ก่วงอันเหมิน เช้านี้เขาวิ่งไปดูที่ประตูเมือง ไอ้พวกนั้น พื้นนอกเมืองเต็มไปด้วยหลุมกระสุน เลือดทำให้ดินแดงฉาน ยังมีรอยล้อกว้างๆ เขาบอกว่านั่นคือรอยรถถังเหล็ก"
"รถถังเหล็ก? ของพวกญี่ปุ่น?"
"ต้องเป็นของญี่ปุ่นแน่นอน แต่ทั้งหมดถูกพวกเราทำลายสิ้น เขาบอกว่า เห็นเศษเหล็กไหม้ดำกองใหญ่ข้างทาง นั่นคือซากรถถัง"
ลาวเจ้าถัวทำเสียงเอร็ดอร่อย "แล้วใครทำลายรถถังญี่ปุ่น? ทหารกองทัพที่ 29?"
"ไม่ใช่กองทัพที่ 29 เป็นผู้อำนวยการลู่ของก่วงอันเหมิน"
"คนที่ยิงโจรญี่ปุ่นกลางถนนเมื่อก่อนน่ะหรือ?"
"ใช่เขาแน่นอน! ได้ยินว่าเช้ามืดวันนี้ ทหารญี่ปุ่นขับรถถังจะบุกเข้าเมืองทางก่วงอันเหมิน ผู้อำนวยการลู่พาตำรวจไปสกัดที่ประตูเมือง ปืนใหญ่ยิงไปที รถถังพังหมด แล้วยังพาคนไล่ฆ่าพวกญี่ปุ่นไปหลายลี้!"
"โอ้พระเจ้า ผู้กำกับตำรวจคนหนึ่งเอาชนะรถถังญี่ปุ่นได้? นี่มันฝันกลางวันชัดๆ"
"จริงแท้แน่นอน! น้องเมียฉันเห็นหลุมกระสุนนอกประตูเมืองด้วยตาตัวเอง หลุมกลมๆ ใหญ่กว่าโม่บดข้าวอีก คิดดูสิ ปืนใหญ่แบบไหนถึงระเบิดเป็นหลุมขนาดนั้นได้"
"อย่าเพิ่งไม่เชื่อสิ!" ชายขายน้ำเต้าหู้ข้างๆ พาดผ้าขนหนูบนบ่า "ฉันได้ยินข่าวจากข้างในว่า พวกพ้องของผู้อำนวยการลู่ เก่งกาจกว่าทหารประจำการซะอีก ปืนในมือไม่ต้องรูดชัก เอานิ้วลั่นไกก็ 'ตู้มๆๆ' ยิงเป็นชุด เหมือนจุดประทัดปีใหม่!"