เหนือฟ้าแคมป์ทหารเฟิงไถที่อยู่ไกลออกไป เมฆรูปเห็ดเล็ก ๆ ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น
แสงไฟสว่างจ้าจนครึ่งท้องฟ้า แม้แต่ลู่ฉือซึ่งอยู่ห่างออกไปสองกิโลเมตรก็ยังรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ที่ใต้ฝ่าเท้า
เขาวางกล้องส่องทางไกลลง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
พลังของปืนใหญ่หลักขนาด 380 มม. ของเสือจู่โจมนั้น ไม่ธรรมดาจริง ๆ
นัดเดียวที่ยิงลงไป พื้นที่กองทหารคงถูกกวาดล้างไปเกินครึ่งแล้ว
ลูกเรือรถถังเสือจู่โจมที่อยู่ข้าง ๆ ทำงานกันอย่างรวดเร็ว
นายรถถังเปิดฝาช่องด้านบนออก สั่งให้พลบรรจุสองคนควบคุมปั้นจั่นขนาดเล็กด้านหลังตัวรถ เพื่อยกจรวดขนาด 380 มม. ลูกใหม่จากชั้นวางกระสุนขึ้นมา
กระสุนปืนใหญ่ขนาดมหึมานี้หนักกว่าสามร้อยกิโลกรัมต่อลูก การบรรจุด้วยแรงคนเพียงอย่างเดียวนั้นเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเสือจู่โจมจึงติดตั้งอุปกรณ์ยกมาในตัว
กระบวนการบรรจุใหม่ใช้เวลาประมาณสิบนาที
แต่ไม่เป็นไร ต่อไปก็ถึงตาคัทยูชาได้แสดงฝีมือแล้ว
ลู่ฉือหันไปทางรถยิงจรวดคัทยูชาที่อยู่ข้าง ๆ
พลยิงได้กำหนดค่าการยิงสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว จรวดขนาด 132 มม. ทั้ง 16 ลูกบนรางยิงรออยู่อย่างเงียบเชียบ
"คัทยูชา ยิง"
"ทำให้พลุคืนนี้ครึกครื้นกว่านี้หน่อยเถอะ"
หัวหน้าหน่วยยิงดึงคันบังคับการยิงลง
ลู่ฉือรีบเอามืออุดหูทันที
ถึงแม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เสียงนั้นก็ยังทำให้หัวของเขาอื้อไปหมด
"ชิ้ว——!"
จรวดลูกแรกพุ่งออกจากรางยิงอย่างดุดัน ด้านท้ายพ่นเปลวเพลิงสีส้มแดงสดใส ส่องสว่างทั่วลานนวดข้าว
ตามด้วยลูกที่สอง สาม สี่
ทุก ๆ ครึ่งวินาทีจะมีจรวดอีกลูกหลุดจากราง ความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ