หลังจากลู่ฉือจัดที่พักให้ทหารชุดใหม่เรียบร้อย เขาก็เรียกหวังซื่ออี้เข้ามาในห้องทำงาน
“เอาของเก่า พวกโบราณวัตถุ ภาพเขียน และเครื่องประดับที่เราเก็บไว้ก่อนหน้านี้ออกไปขายให้หมด”
“หาช่องทางหลายๆ ทาง แลกได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น ราคาดันลงได้นิดหน่อย แต่ต้องเร็ว”
“ฉันต้องการเงินสดทั้งหมดภายในวันพรุ่งนี้”
ก่อนหน้านี้ลู่ฉือเก็บของพวกนี้ไว้เพราะกลัวจะถูกเปิดโปง แต่ตอนนี้วันที่ 5 กรกฎาคมแล้ว และอีกสองวันข้างหน้า ไม่ว่าเขาจะถูกเปิดโปงหรือไม่ เขาก็ไม่สนใจแล้ว
บริเวณประตูเมืองก่วงอันเหมิน พวกสายตรวจเก๋าที่เคยเก็บภาษีอยู่ตรงนั้นถูกลู่ฉือไล่ออกไปหมดแล้ว
ตอนนี้บนกำแพงเมืองถูกยึดครองโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายสิบคนจากกองตำรวจ
หน่วยช่างกำลังเร่งสร้างป้อมปราการอย่างขะมักเขม้น
กระสอบทรายที่เต็มไปด้วยดินหลายร้อยใบถูกกองเป็นกำแพงเตี้ยที่แข็งแรง ปืนกลมาร์กซิมหนึ่งกระบอกถูกติดตั้งที่ช่องยิงตรงกลาง
ข้างๆ กันนั้นมีเอ็มจี 34 อีกหนึ่งกระบอก ปืนกลสองกระบอกมีระยะการยิงที่ทับซ้อนกัน ปิดถนนในช่วง 300 เมตรนอกประตูเมืองจนมิดชิด
ลู่ฉือยืนอยู่บนกำแพงเมือง มือทั้งสองวางบนกระสอบทราย มองดูภูมิประเทศนอกเมือง
กำแพงเมืองก่วงอันเหมินสูงมาก มองเห็นได้กว้างไกล
ในใจเขากำลังคำนวณการจัดวางกำลังปืนใหญ่หนักที่จะเกิดขึ้น
ปืนต่อสู้อากาศยานขนาด 88 มม. กระบอกนั้น ตอนนั้นเขาจะใช้พื้นที่ในระบบส่งตรงมายังประตูเมืองนี้ ปากกระบอกสามารถเงยขึ้นยิงเครื่องบินพวกญี่ปุ่น หรือกดลงมายิงตรงใส่ถนนนอกเมืองได้