“ฮ่า ๆ ๆ... สมน้ำหน้า! ฮือ ๆ ๆ...”ลิลี่ เฮย์สปล่อยผมสยายลงมาปรกใบหน้า มือปิดหน้าไว้ทั้งที่เหมือนกำลังร้องไห้และหัวเราะไปพร้อมกัน “แต่ยังมีคนที่สมควรตายยิ่งกว่าพวกนั้นอีก!”
ประตูห้องขับเมคาของหลี่เสวี่ยโม่เปิดออกแล้ว เธอรีบพุ่งออกไปทันที
เสิ่นเจาหยุ่นเงยหน้ามองกล้องบินเหนือศีรษะ ก่อนโบกมือให้
กล้องที่ลอยอยู่ข้างบนก็รีบบินหลบไปทันที
เสิ่นเจาหยุ่นจึงหันไปมองลิลี่ เฮย์ส “หยุดร้องก่อน”
ลิลี่ เฮย์สปาดหน้าอย่างลวก ๆ แล้วค่อยปัดผมไปทัดหู
เธอเชิดคางขึ้นอย่างดื้อรั้น “เธอเห็นตรงไหนว่าฉันร้องไห้... ขอโทษนะ ฉันแค่ตื่นเต้นเกินไปหน่อย”
น้ำเสียงของลิลี่ เฮย์สเปลี่ยนไปในช่วงท้ายอย่างกระด้างเล็กน้อย
ช่างน่าขันนัก เธอรอดชีวิตมาได้ก็เพราะถูกจับเป็นเชลยของสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง
เธอไม่ใช่คนไม่รู้จักบุญคุณ!
“ไม่ร้องก็ดีแล้ว แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอ?”
เสิ่นเจาหยุ่นเหลือบมองโล่ป้องกันที่คลุมตัวลิลี่ เฮย์สอยู่ ต้องยกให้เสวี่ยโม่จริง ๆ ที่คิดแผนนี้ออก!
ใครบอกว่าโล่ป้องกันใช้ได้แค่กันสิ่งที่อยู่ข้างนอก? กันคนข้างในก็ได้เหมือนกัน
ขอแค่สวิตช์ควบคุมโล่ไม่ได้อยู่ในมือคนที่อยู่ข้างในก็พอ
ต้องบอกเลยว่าเสวี่ยโม่เป็นอัจฉริยะจริง ๆ!
“ฉันอยากแข็งแกร่งขึ้น! เมื่อก่อน... ถ้าเป็นทหารเมคาเดี่ยว นอกจากซูไหลเท่อแล้ว ฉันยังมีทางเลือกอื่นอีกหรือไง?”
ลิลี่ เฮย์สมองเมคาของเสิ่นเจาหยุ่น แววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย
ถ้าบรรพบุรุษจู่จงปรากฏตัวเร็วกว่านี้อีกสักหน่อยก็คงดี...