นักวิจัยหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมา “งั้นต่อไปเราต้องทำตามที่พวกเขาจัดการทุกอย่างเลยเหรอครับ? แล้วแผนปรับปรุงสายการผลิตที่คุณให้ผมรวบรวมไว้ ยังต้องเสนอทางบริษัทอยู่ไหมครับ? ก่อนหน้านี้ทางนั้นบอกว่าปรับสายการผลิตต้นทุนสูง แถมพวกเรายังเรื่องมาก...”
“เสนอสิ! ตอนนี้เรามีเงินตั้งหนึ่งหมื่นล้านแล้ว ทำไมจะไม่เสนอ? เทคโนโลยีเมคาก็อัปเกรดแล้ว ไม่ปรับสายการผลิตจะได้ยังไง?” หานเวยตบโต๊ะพลางพูด
“งั้นก็ไปคุยกับบรรพบุรุษสิครับ คุณไม่ได้บอกให้บรรพบุรุษเป็นคนตัดสินใจเหรอ?” นักวิจัยวางเอกสารไว้ข้างมือซ้ายของหานเวย
ท่าทางฮึกเหิมตอนตบโต๊ะของหานเวยพลันแผ่วลง
ช่างเถอะ เขาดูสถานการณ์ก่อนดีกว่า...
ก้มลงมองพอดี เสี่ยวอวิ๋นส่งข้อความมาอีกแล้ว
[เสิ่นเจาหยุ่น: แผนของตระกูลซูมีความคืบหน้าครั้งใหญ่ คุณจะบอกฉันว่าใกล้เสร็จแล้วใช่ไหม?]
หานเวยกัดฟัน ตอนแรกยังคิดจะผ่อนแรงสักหน่อย ตอนนี้จะผ่อนอะไรได้อีกล่ะ
สู้โว้ย! เขาจะโหมทำแผนระบบนี้ให้เสร็จโดยไม่หลับไม่นอน!
เขาหันไปหานักวิจัยที่อยู่ข้าง ๆ “คืนนี้ห้าทุ่ม ผมเลี้ยงของกินมื้อดึกทุกคน!”
พูดจบก็รีบตอบกลับทันที
[หานเวย: ก็ใกล้แล้วครับ ผมแค่อยากถามว่าหลังจากนี้คุณจะจัดการแผนของตระกูลซูยังไง? ขายให้คู่แข่งในราคาสูง? หาคนไปข่มขู่รีดไถตระกูลซู? หรือเปิดซอร์สโค้ดให้เทคโนโลยีของพวกเขาแพร่ไปทั่วจนใคร ๆ ก็ใช้ได้?]
เสิ่นเจาหยุ่นมองข้อความที่หานเวยส่งมา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าเสี่ยวหานเพี้ยนไปแล้วหรือได้รับอิทธิพลจากตระกูลซูมากเกินไป ถึงได้เอาแต่คิดถึงตระกูลซูทุกวัน