“โธ่เอ๊ย ฉันบอกพวกเธอมาตั้งนานแล้วว่าไม่ต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาเป็นเพื่อนฉัน
ฉันคนเดียวก็สร้างเมคาระดับ Sเครื่องนี้ได้แล้ว”
เสิ่นเจาหยุ่นเคาะอุปกรณ์ข้างตัวที่กำลังสั่นไม่หยุดอย่างส่ง ๆ
“จะมีช่างผลิตเมคาคนไหนปฏิเสธการมีส่วนร่วมสร้างเมคาระดับ Sเครื่องใหม่ได้ลงคอ?
ก็รู้อยู่ว่าพวกเราปฏิเสธไม่ลง... เธอยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย?”
ฟางเยว่ยื่นมือออกมาอย่างเหนื่อยล้า แล้วขยี้ตาที่บวมเป่งจนแทบเท่าลูกไข่
หานเวยจ้องเสิ่นเจาหยุ่นอย่างขุ่นเคือง “เมคาระดับ Sที่สหพันธ์ไม่เคยเห็นมาก่อนกำลังจะถือกำเนิดจากมือพวกเรา
เกียรติยศแบบนี้อยู่ตรงหน้าแล้ว ยังจะให้ฉันไม่เข้าร่วมอีกเหรอ?
ฉันขอแค่ไม่ต้องทำงานแบบศูนย์ศูนย์เจ็ด ขอแค่เก้าถึงเก้า สัปดาห์ละหกวัน ได้ไหม?
ให้ฉันพักสักวัน จะได้ตามเจนนี่เอ๋อร์กลับมา”
พอพูดถึงท้ายประโยค น้ำเสียงของหานเวยก็เจือความน้อยใจอยู่บ้าง
เขามองไปยังเมคาที่ประกอบเสร็จเพียงครึ่งเดียว ซึ่งนอนคว่ำอยู่ห่างออกไปสองเมตร
ที่เรียกว่าเมคาครึ่งเครื่อง ก็เพราะประกอบไว้แค่ท่อนบนเท่านั้น
เมคาเครื่องนี้มีรูปร่างครึ่งมนุษย์ครึ่งสัตว์
รอยเชื่อมต่อระหว่างสองส่วนส่องประกายสีฟ้าภายใต้แรงกระตุ้นจากอุปกรณ์
เมื่อมองผ่านแสงสีฟ้า จะเห็นของเหลวใสราวแก้วไหลเอื่อย ๆ ไปยังร่างครึ่งสัตว์ ก่อนค่อย ๆ แข็งตัวกลายเป็นเปลือกหุ้ม
แต่เมื่อถูกแสงจ้ากระตุ้น เปลือกที่แข็งตัวแล้วก็หลอมละลายอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ร่างครึ่งสัตว์จึงกลับกลายเป็นรูปร่างมนุษย์เหมือนอีกฝั่ง