“ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันออกไปที!”
“ใครช่วยฉันออกไปได้ ฉันให้พันล้าน!”
“ช่วยฉันก่อน ฉันให้สองพันล้าน!”
……
พวกเจ้าของเหมืองตะโกนเรียกบอดี้การ์ดด้านนอกให้เข้ามาช่วย พร้อมเสนอเงินก้อนโต
ข้างในคนเบียดกันแน่น บอดี้การ์ดกลัวจะทำให้ผู้มีพระคุณบาดเจ็บ อีกทั้งเมคาของเสิ่นเจาหยุ่นยังคอยขัดขวางสารพัด พวกเขาจึงไม่กล้ายิงสุ่มสี่สุ่มห้า
ส่วนถงอวี่เฉียว เมื่อถูกแรงกระตุ้นจากความดีความชอบทางทหาร ก็ร้องเรียกเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้างล่างให้จับคนเสียงดัง
เธอเกาะอยู่บนเมคาของหลี่เสวี่ยโม่ ก้มหน้าตะโกนเรียกเพื่อนร่วมทีมด้านล่าง “หมาป่าผอม ลุยเลย ลุย!”
“จูเอ๋อร์ เร็วเข้า! ความดีความชอบชั้นหนึ่งนะ ความดีความชอบชั้นหนึ่ง!”
ถงอวี่เฉียวยืนขึ้นจนหลี่เสวี่ยโม่รีบร้องเตือนด้วยความตกใจ “นายทหารถง ระวังหน่อย!”
“ไม่เป็นไร ๆ” ถงอวี่เฉียวจับปากกระบอกปืนของเมคาสีขาว พลางร้องเรียกคนอย่างตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม “พี่เป้ย รีบขึ้นมา! บอดี้การ์ดข้างในเยอะมาก!”
เหล่าทหารกองร้อย 302 ที่อยู่ข้างล่างต่างพากันขึ้นมาบนเมคาของเพื่อนร่วมทีม ราวกับหมาป่าที่เห็นเนื้อ
เวลาไม่ถึงห้านาที ห้องประชุมทั้งห้องก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน
ส่วนเสิ่นเจาหยุ่นผู้ก่อความวุ่นวายทั้งหมด กลับยืนพิงอยู่ข้างกำแพงอย่างสบายใจ เปิดพื้นที่ให้คนทั้งสองฝ่ายจัดการกันเอง
ท้ายที่สุด ความดีความชอบทางทหารก็เย้ายวนใจกว่า เหล่าทหารกองร้อย 302 จึงคว้าชัยชนะอย่างท่วมท้นอีกครั้ง
โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด เอกสารกระจายเกลื่อนพื้น พวกเจ้าของเหมืองถูกกดลงกับพื้นพร้อมด่าทอ ส่วนถงอวี่เฉียวก็กระโดดกลับเข้าห้องประชุม
เธอรวบรวมสัญญาอย่างคล่องแคล่ว