“ใช่! ก่อนหน้านี้คิดว่ากระดองปูราชันอหังการที่แบกอยู่ทำให้เสียภาพลักษณ์ เลยรื้อออกไปไม่กี่ตัว”
หลินชิงมองย้อนกลับไปตามทางที่เดินมาอย่างเสียดาย รู้อย่างนี้ไม่ต้องแบกไว้ตลอดก็คงดี น่าจะลากมาให้มากกว่านี้
เถาไป๋เซวียนส่ายหน้า “น่าจะเก็บต่อมของปูราชันอหังการมาให้มากกว่านี้...”
เซี่ยไป๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้า “ต่อมต้องเก็บในของเหลวพิเศษ รู้อย่างนี้ว่าส่งออกไปได้เร็วขนาดนี้ ก็น่าจะเก็บมาอีกหน่อย ไม่แน่เหยียนจื่อกวงอาจารย์ก็ต้องใช้”
คนจากวิทยาลัยสหพันธ์ศักดิ์สิทธิ์น้ำค้างแข็งที่ยืนอยู่ข้างพวกเขามองมาอย่างจนใจ
ไม่เห็นหรือไงว่าคนจากสถาบันจักรวรรดิโกรธจนหน้าเบี้ยวไปหมดแล้ว?
ลู่ทิงหลานเตือนอย่างเอือมระอา “พวกนายจะไปกันหรือยัง? ฟ้าจะมืดแล้ว ยังต้องหาเรือยนต์อีก เรือยนต์บ้า ๆ นั่นเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่? หาตั้งนานแล้วนะ!”
คนจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งมองหน้ากันไปมา
โจวป๋ออันยกมือปิดปาก หัวเราะคิกคัก
ที่แท้นอกจากสถาบันจักรวรรดิแล้ว ยังหลอกวิทยาลัยสหพันธ์ศักดิ์สิทธิ์น้ำค้างแข็งได้ด้วย!
เว่ยสวินมองลู่ทิงหลาน “แกล้งได้เหมือนเชียวนะ ยังจะเล่นละครอีกเหรอ?”
ทั้งที่เธอสมใจอยาก ได้มาเจอกับคนจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งแล้ว ตอนนี้ยังจะมาเล่นละครกับเขาอีก?
หัดดูฝีมือการแสดงตัวเองบ้างเถอะ ห่วยแตกจะตาย!
ลู่ทิงหลานเท้าเอว มองเว่ยสวิน “ฉันเล่นละครอะไร?”
“พวกนายอย่าทะเลาะกัน...” เฟิงเหยากุมขมับอย่างทุกข์ระทม
มาอีกแล้ว กิจกรรมฝึกประจำวันของวิทยาลัยสหพันธ์ศักดิ์สิทธิ์น้ำค้างแข็งกำลังจะเริ่มอีกครั้ง
เสิ่นเจาหยุ่นล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกง เดินแทรกเข้าไปยืนกลางระหว่างเว่ยสวินกับลู่ทิงหลาน แล้วยังไม่ลืมหันไปโบกมือลาหลี่หัวล้านกับคนอื่น ๆ “ทุกคน แล้วเจอกันนะ!”