ชายชุดดำพูดต่อว่า “พวกเขาบอกว่าฉื่อฉินมีปัญหา ไม่ตรงกับประวัติศาสตร์
พวกเขายังบอกด้วยว่าของขวัญที่ฉื่อฉินให้ก็ไม่ถูกต้อง พวกเขาไม่ได้รับรวมบทกวีพร้อมลายเซ็น
หนังสือ“บันทึกชื่นชมสุราเลิศรส”กับ“คัมภีร์นักพนัน”ที่ฉื่อฉินให้มาไม่ได้มีค่าอะไรเลย ไม่เหมือนของที่พวกเขาอยากได้
ทั้งที่ไม่ได้รับของมีค่าอะไร ทำไมยังต้องช่วยฉื่อฉินใช้หนี้ด้วย
แล้วก็...”
คนที่นั่งอยู่ด้านหน้าตัดบทพล่ามของเขา “พอ! ฉันไม่อยากฟังข้อมูลไร้ประโยชน์พวกนี้ อยากรู้ว่าหลังจากนั้นฉื่อฉินพูดอะไรบ้าง แล้วแก่นผลึกไปอยู่ที่ไหน?”
“อ้อ... พวกเขาบอกว่าพอเข้าไปข้างในแล้ว มีแค่เอ็นพีซีของเสิ่นเจาหยุ่นที่พูดอยู่คนเดียว
พูดแต่เรื่องที่เกี่ยวกับการผลิตเมคา ทุกคนฟังจนง่วงกันหมด
แม้แต่ตอนที่พูดว่า ‘ฉันนี่แหละบรรพบุรุษแก’ พวกเขายังต่อบทไม่ถูกเลย
สุดท้ายจนออกมาก็ไม่มีการพูดถึงเรื่องแก่นผลึกสักคำ
อีกอย่าง พวกเราก็เจาะแนวป้องกันของถ้วยชิงอวี่ได้แล้ว และพบข้อมูลสุดท้ายที่ฉื่อฉินทิ้งไว้ ข้างในไม่มีแก่นผลึกอะไรเลยครับ” ชายชุดดำกล่าว
คนข้าง ๆ แทรกขึ้นว่า “ท่านผู้อาวุโสซู ถ้าท่านอยากได้แก่นผลึก พวกเราหาจากที่อื่นก็ได้ สถาบันวิจัยไม่ได้ขาดแคลนแก่นผลึกเสียหน่อย ทำไมท่านต้องยึดติดกับแก่นผลึกก้อนนั้นด้วยครับ?