เสิ่นเจาหยุ่นเจอของดีใต้ทะเลมากมายขนาดนี้ ก็ไม่ลืมถ่ายวิดีโอส่งเข้ากลุ่ม
[เสิ่นเจาหยุ่น: หอยมือเสือแสงม่วง น่าเสียดายมีแค่ห้าตัว]
[เสิ่นเจาหยุ่น: ปะการังมีเยอะมาก เอาไหม? ช่างเถอะ ตัดเสาปะการังกลับไปเลยดีกว่า ทุกคนแบ่งกัน]
[เสิ่นเจาหยุ่น: ให้ตายสิ ยังมีผลึกหินจากภูเขาใต้ทะเลอีก... สัตว์ประหลาดพวกนี้กินดีอยู่ดีจริง ๆ!]
......
เธอส่งข้อความถี่เสียจนคนของสถาบันจักรวรรดิพากันมุ่งหน้าไปไกลหลายกิโลเมตร ส่วนคนที่คอยสะกดรอยตามก็หมดใจจะไล่ตามแล้ว
พวกเขาเบียดกันอยู่หลังโขดหิน อาศัยว่าสัตว์ประหลาดไม่สนใจพวกตน แต่ละคนเอาหัวมามุงจอสมองกล ดูเสิ่นเจาหยุ่นขุดสมบัติสด ๆ
“ว้าว ๆ ๆ! หอยมือเสือแสงม่วงตั้งห้าตัว!” โจวป๋ออันมองเปลือกหอยยักษ์ทั้งห้าตัว ดวงตาเป็นประกายวาววับ
เขาอาจไม่รู้มูลค่าของอย่างอื่น แต่ไม่มีใครในหมู่ผู้เข้าแข่งขันจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งไม่รู้ว่าหอยมือเสือแสงม่วงล้ำค่าแค่ไหน!
ก่อนหน้านี้พวกเขายังใช้หอยมือเสือแสงม่วงเล่นงานคนของวิทยาลัยอังโกลัว ได้เงินทุนซื้อของมาหลายสิบล้านเหรียญดาราฟรี ๆ
ก่อนเข้าแข่งขัน เงินพวกนั้นยังใช้ไม่หมดด้วยซ้ำ
“รวยแล้ว!” แม้แต่หลานเวยอวี่ผู้ใจเย็นก็ยังอดอุทานไม่ได้
“แต่ละตัวใหญ่ทั้งนั้น เอาตัวใหญ่กลับมานะ เดี๋ยวฉันจะใช้ของข้างในทำระบบขับเคลื่อนของพวกนายให้กันน้ำอีกรอบ” เซี่ยไป๋ชูจอสมองกลดูเช่นกัน
ของดีแบบนี้ แน่นอนว่าต้องให้พวกเดียวกันใช้ก่อน
คนอื่น ๆ พยักหน้ารัว
“นอกจากหอยมือเสือแล้วยังมีอย่างอื่นอีก” หลี่เสวี่ยโม่ซึ่งตอนนี้ดูของเป็นไม่น้อยแล้ว สั่งของอย่างไม่เกรงใจ
[หลี่เสวี่ยโม่: ฉันเอาเสาปะการังสีแดงเข้มที่อยู่ข้างหลังเธอ!]
“นั่นอะไรเรืองแสงน่ะ? เป็นไข่มุกหรือเปล่า? ฉันอยากได้!” โจวป๋ออันชี้ของชิ้นหนึ่งในวิดีโออย่างตื่นเต้น พลางตะโกนตาม