จ้าวหลิงชะงักไป ก่อนจะแย้งทันทีว่า “จะโฆษณาอะไร? พวกเราชนะไม่ใช่เหรอ? สองคนนั่นถึงกับบีบให้เมคาประกอบร่างของเธอโผล่ออกมาแล้วนะ”
“การแข่งขันเริ่มตอน 14 นาฬิกา 25 นาที 30 วินาที เมคาของฉันแตกตอน 14 นาฬิกา 54 นาที 29 วินาที พอเมคาดีดตัวออกมาก็เกินครึ่งชั่วโมงพอดี” เสิ่นเจาหยุ่นแกว่งจอสมองกลในมือ ก่อนจะกวาดตามองคนที่ล้อมอยู่รอบตัวอย่างเอื่อยเฉื่อย
“ให้ตายสิ! จับเวลาละเอียดยิบถึงวินาทีเลยเหรอ?” โจวป๋ออันหันไปถามติงฉีซิวอีกครั้ง “ที่เธอพูดถูกไหม?”
ติงฉีซิวถลึงตาใส่เขา “ตอนนั้นฉันมัวแต่มองเมคาเธอแตก จะไปจำเวลาได้ยังไง”
“ที่เธอพูดถูก ฉันอัดวิดีโอไว้เมื่อกี้” หลินชิงมองทุกคนด้วยสีหน้าเหี่ยวเฉา
จอสมองกลในมือเขายังคงเล่นวิดีโอการประลองเมื่อครู่วนซ้ำอยู่ บนหน้าจอแสดงว่าคลิปถูกเล่นซ้ำไปแล้วห้ารอบ
ดูท่าหลินชิงจะกลุ้มอยู่นานแล้ว
เซี่ยซิงอวี่แย่งจอสมองกลของลูกพี่ลูกน้องมา กวาดนิ้วเลื่อนแถบเวลาอย่างรวดเร็ว ภาพก็กระโดดไปยังจังหวะที่เมคาแยกส่วนทันที
เวลาบนหน้าจอตรงกับที่เสิ่นเจาหยุ่นพูดเป๊ะทุกวินาที
“โอ๊ย!” เซี่ยซิงอวี่กุมหัว
จวงเยว่เจ๋อชะโงกมาดูด้วย ก่อนจะแหงนหน้ามองฟ้าอย่างจนใจ “ฉันยอมแล้วจริง ๆ! แตกตอน 14 นาฬิกา 54 นาที 29 วินาที แล้วดีดตัวออกมาตอน 14 นาฬิกา 55 นาทีจริงด้วย!”
“โฮ! เกียรติยศของฉัน!”
“บรรพบุรุษ ฉันผิดไปแล้ว!”
คนที่ล้อมเสิ่นเจาหยุ่นอยู่พากันร้องโอดครวญแล้วแยกย้ายหนีกระเจิง
ท่ามกลางเสียงโอดครวญ หลี่เสวี่ยโม่ยิ้มกว้างอย่างเบิกบาน
โจวป๋ออันหันไปมองฉินเลี่ยที่กำลังหาทางเลี่ยงทุกคน แล้วชี้นิ้วใส่ “คิดจะหนีเหรอ? พวกเราไปซัดฉินเลี่ยกันเลย! หมอนี่แหละซ่อนฝีมือ ไม่อย่างนั้นเมคาแยกส่วนของเสิ่นเจาหยุ่นคงถูกบีบให้ออกมาตั้งนานแล้ว”
“หลานหลานสู้เต็มที่มาก มีแต่ฉินเลี่ยนี่แหละที่ทำตัวไม่น่าคบ วิชาจู่โจมสุดโหดอย่างก้อนหินกลิ้งยังไม่ยอมใช้!” จูหยวนเหยากำหมัดแล้ววิ่งไล่ตามไปด้วย