เผชิญหน้ากับเมคาพิโรธคลื่นคลั่งเหมือนกันแท้ ๆ แต่เมคาบรรพบุรุษกลับถอยออกมาได้ทั้งตัวงั้นเหรอ? ก็ไม่แน่หรอก! ฉันไม่เหมือนเจ้าจงอวี่จอมปากแข็งนั่น เดี๋ยวฉันจะเล่นกับเธอให้สนุกเลย... ลิลี่เอ่ยกับเสิ่นเจาหยุ่นอย่างไม่ใส่ใจ
ก็แค่อาศัยสิ่งกำบังรอบตัว ถึงได้เล่นงานจ้าวจงอวี่เสียจนอยู่หมัดไม่ใช่หรือไง?
หอส่งสัญญาณหรืออาคารอะไรนั่น เธอไม่เก็บมาใส่ใจหรอก
เสิ่นเจาหยุ่นกะพริบตาปริบ ๆ ใครจะไปอยากเล่นกับปีศาจทะเลอย่างเธอกัน!
เธอยังมีธุระสำคัญต้องทำต่างหาก
เธอตะโกนใส่เมคาที่กำลังเร่งความเร็วไปข้างหน้า “นักเรียนฉีเจิ้ง ฉันมีวิธีดี ๆ มาบอก! ข้างหน้าเลี้ยวขวาเลย โกดังทางตะวันออกช่วยให้คุณลอบผ่านไปได้!”
ตอนนั่งยานอวกาศลงจอดเมื่อครู่ เสิ่นเจาหยุ่นจดจำภูมิประเทศโดยรอบไว้แล้ว
ทางตะวันออกของท่าเรือตะวันตกเป็นอาคารโกดังขนาดใหญ่ ฝ่ายบริหารอยากประหยัดพื้นที่ จึงวางตู้คอนเทนเนอร์สีน้ำเงินซ้อนกันสูงเกินห้าเมตร ทางเดินระหว่างตู้คอนเทนเนอร์กว้างพอดีให้เมคาผู้ซ่อนเร้นลอดผ่านได้ ส่วนเมคาพิโรธคลื่นคลั่งต้องเอียงตัวถึงจะพอเบียดผ่านไปได้
“ฮึ เจ้าตัวน้อย หุบปากไปเลย!” น้ำเสียงของลิลี่ เฮย์สเปลี่ยนเป็นกระด้าง
เมคาปีศาจทะเลสะบัดคมมีดส้อมเสียง เฉือนทะลุไหล่ขวาของเมคาเฟิงเป่ย
คราวนี้ไหล่ทั้งสองข้างพังเท่ากันแล้ว
ก็เจ้าเฟิงเป่ยนี่แหละที่ยั่วโมโหเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สีหน้าของเฉินถังย่ำแย่ลง
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องคอยคุ้มกันฉีเจิ้ง พวกเขาคงไม่เลือกปะทะกับเมคาพิโรธคลื่นคลั่งตรง ๆ หรอก
“ใช่! เขตโกดัง!” เฟิงเป่ยรีบตะโกน
เฉินถังตะโกนไปยังที่ไกลทันที “เข้าเขตโกดัง!”