“ไม่ว่าจะเปลี่ยนเป็นภารกิจไหน พวกนั้นก็ต้องมาหาเราอยู่ดี ฉันว่าหลายวิทยาลัยคงใช้สิทธิ์แลกเปลี่ยนภารกิจกันหมดแล้ว”
วันนี้หลานเวยอวี่นาน ๆ ทีจะสวมชุดลำลองสีฟ้าขาว
มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย อารมณ์ดีสุด ๆ
ไม่สิ ตั้งแต่วันที่สองของการแข่งขัน มุมปากเธอก็ยกขึ้นอยู่ตลอดแล้ว
เพราะตั้งแต่วันที่สองเป็นต้นมา คะแนนของสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งก็ครองอันดับหนึ่งมาโดยตลอด จนถึงวันนี้ซึ่งเป็นวันที่หก สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งก็ยังรั้งอันดับหนึ่งด้วยคะแนน 58 คะแนน
หลานเวยอวี่อารมณ์ดีขึ้นมาอีก จึงเปิดตารางอันดับคะแนนที่อัปเดตเมื่อคืนดู
เธอลูบคะแนนของวิทยาลัยตัวเอง พลางเหลือบมองสถาบันจักรวรรดิที่รั้งท้ายอยู่ตลอด ดวงตาหรี่ลงด้วยความสุข
“จุ๊ ๆ! เช็กคะแนนอีกแล้วเหรอ? หลานหลานดูมีความสุขจังนะ” เสิ่นเจาหยุ่นเหลือบมองหลานเวยอวี่ ก่อนก้มลงเก็บลูกมะพร้าวที่โจวป๋ออันวางไว้
ได้ยินน้ำเสียงหยอกล้อของเสิ่นเจาหยุ่น หลานเวยอวี่ก็ชินเสียแล้ว
ลู่ทิงหลานเห็นท่าทางสบายอกสบายใจของเสิ่นเจาหยุ่นแล้วก็พูดไม่ออก
เมื่อกี้ยังคุยกันอยู่เลยว่าวิทยาลัยอังโกลัวกำลังจะไล่ตามมาทันไม่ใช่หรือไง?
ทำไมคนคนนี้ถึงไม่ร้อนใจสักนิดเลยนะ!
เธอเดินไปหาเถาไป๋เซวียนแล้วถามว่า “คนจากวิทยาลัยอังโกลัวจะมาถึงที่นี่อีกนานแค่ไหน?”
ช่วงหลายวันนี้เถาไป๋เซวียนเป็นคนดูแลกล้องของระบบนำทางและเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหว จึงเป็นคนแจ้งทุกคนเรื่องเวลาและสถานที่ถอนกำลังด้วย