หลี่เสวี่ยโม่เป็นพวกลงมือทำทันที พอได้ยินทุกคนบอกว่าใกล้เสร็จแล้ว เธอก็ส่งข้อความหาเสิ่นเจาหยุ่นทันที
[หลี่เสวี่ยโม่: กลับไหม?]
[เสิ่นเจาหยุ่น: อีกเดี๋ยว ๆ!]
เสิ่นเจาหยุ่นตอบหลี่เสวี่ยโม่แล้วหันไปมองจอขนาดใหญ่ในเมคา พวกเธอออกมาไกลพอแล้ว แต่เพื่อความปลอดภัย ยังต้องเร่งไปข้างหน้าอีกหน่อย
เธอนั่งตัวตรง จ้องฝูงแมงกะพรุนชี้ทางที่อัดแน่นเต็มพื้นที่เบื้องหน้าเขม็ง
มือทั้งสองขยับบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว
ไฟแจ้งเตือนสารพัดบนจอใหญ่กะพริบ เมคาปล่อยคลื่นเสียงความถี่ที่หูมนุษย์จับไม่ได้ อาศัยน้ำเป็นตัวกลางส่งสัญญาณออกไปทั่วทุกทิศอย่างต่อเนื่อง
แมงกะพรุนเบื้องหน้าราวกับเจอศัตรูตามธรรมชาติ พวกมันหดร่มเข้าหากัน ก่อนจะพ่นน้ำแรงดันสูงออกมาอย่างฉับพลัน ร่างพุ่งไปข้างหน้าหลายเมตร แล้วหดตัวและพุ่งซ้ำ วนทำขั้นตอนนี้เพื่อเร่งความเร็ว
ยิ่งเมคาของเสิ่นเจาหยุ่นเคลื่อนที่ไปข้างหน้าเร็วเท่าไร พวกมันก็ยิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น
เธอแอบกดไลก์ให้เมคาของตัวเองในใจ ต้องใช้อะไรสารรบกวนกัน แค่มีเมคาดำน้ำสักเครื่องที่กล้าคิดกล้าทำก็พอแล้ว!
เมื่อแน่ใจว่าแมงกะพรุนจะไม่เปลี่ยนเส้นทางอีก และใกล้เกาะแห่งหนึ่งแล้ว เธอจึงขับเมคากลับขึ้นสู่ผิวน้ำ
“ออกมาแล้ว ๆ! อยู่ทางนั้น!” โจวป๋ออันชี้ไปยังเมคาโฆษณาสีขาวที่โผล่ขึ้นจากเกาะทางขวาอย่างตื่นเต้น
“ปล่อยให้พวกมันอพยพไปตามแรงเฉื่อยก็พอ พอเก็บข้อมูลครบตามเวลาที่กำหนด ค่อยโยนระเบิดกลิ่นเหม็นสักสองสามลูกไล่พวกมันไป อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าในสี่วันข้างหน้า แมงกะพรุนชี้ทางพวกนี้จะไม่มารวมกลุ่มกันอีก”
เสิ่นเจาหยุ่นตอบโจวป๋ออันที่อยู่บนเรือยนต์ไปด้วย บังคับเมคากระโดดขึ้นฝั่งไปด้วย
เมคาตัวนี้ยังมีบั๊กอยู่บ้าง นักบินต้องพาเครื่องเข้าฝั่งก่อนถึงจะออกจากห้องนักบินได้
กลับไปเธอต้องแก้แบบแปลน ซ่อมปัญหานี้เสียหน่อย
ลู่ทิงหลานฟังคำพูดของเสิ่นเจาหยุ่นแล้วส่ายหน้าพลางถอนใจ “เธอนี่มันใจร้ายจริง ๆ! ไล่แม้กระทั่งฝูงแมงกะพรุนไปหมด วิทยาลัยอังโกลัวคงไม่มีทางทำภารกิจนี้สำเร็จแน่”
“ไม่อย่างนั้นฉันจะรีบทำภารกิจนี้ให้เสร็จทั้งคืนไปทำไม ก็เพื่อ 10 คะแนนนี่แหละ”