เสิ่นเจาหยุ่นที่โด๊ปยามาเต็มสูบฮึกเหิมสุด ๆ
สองมือของเธอพลันร่ายรำบนแท่นควบคุมราวกับผีเสื้อโบยบิน
มีดกากบาทของคู่แฝดนิพพานพุ่งออกมา
มีดกากบาทหมุนอย่างรวดเร็ว เร็วจนมองไม่เห็นแม้แต่ภาพติดตา ก่อนจะกลับคืนสู่รูปร่างเดิม
ทว่าเพียงส่วนของเมคาที่อยู่ใกล้มีดกากบาทก็ถูกเฉือนขาดและบดจนกลายเป็นผงในพริบตา
ไม่ใช่ว่ามันช้าลง แต่ความเร็วพุ่งไปถึงอีกมิติหนึ่งแล้วต่างหาก
เสียง “กร๊อบแกร๊บ” ดังขึ้นไม่หยุด
กู้ชิงเวยเบิกตากว้าง รีบถลาไปข้างเจียงหรงโจวแล้วอุ้มเธอขึ้นมา
เศษเหล็กปลิวว่อนเฉี่ยวใบหน้าของเธอ ทิ้งรอยแผลเล็ก ๆ ไว้หลายเส้น
ทั้งที่ใบหน้าบาดเจ็บแล้ว กู้ชิงเวยกลับเอามือกุมหน้า ร้องไห้ไปหัวเราะไป “ฮ่า ๆ ๆ...พวกเรารอดแล้ว!”
เมื่อครู่รูที่แตกยังมีขนาดแค่ช่องเล็ก ๆ แต่เพียงไม่กี่วินาที มันก็กลายเป็นช่องที่คนสองคนลอดออกไปพร้อมกันได้
“ว้าว! ฉันเห็นพี่เสี่ยวเวยแล้ว!” หลี่เสวี่ยโม่กำลังดึงซากของเก่าออกมา เธอเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นว่าช่องเปิดใหญ่ขึ้น
“สัตว์ประหลาดกำลังจะเข้ามาแล้ว!” เซี่ยซิงอวี่ตะโกนขึ้นพร้อมกัน
“อ๊า...เร็วเข้า ๆ รีบออกมา!”
แขนของคู่แฝดนิพพานหดกลับ หลัวเหอชิงรีบเร่ง
เสียง “กร๊อบแกร๊บ” ยังคงดังต่อเนื่อง คราวนี้เป็นเสียงสัตว์ประหลาดกำลังทำลายเมคา
ด้านหนึ่งมีสัตว์ประหลาดยื่นหัวเข้ามาไม่หยุด อีกด้านกู้ชิงเวยกับเจียงหรงโจวยังปีนออกมาไม่พ้น
หัวใจของทุกคนกลับไปเต้นระทึกอีกครั้ง
“เสี่ยวเวย รีบออกมาเร็ว!” เซียวหลิ่วยันแท่นควบคุมลุกขึ้น ตะโกนอย่างร้อนใจ
“เสี่ยวเวย ช่องเปิดทะลุแล้ว...”
ติงเฉิงยวี่แทบอยากปีนออกมาแทนกู้ชิงเวยเสียเอง