เสิ่นเจาหยุ่นอารมณ์ดีสุด ๆ เปิดข้อความสื่อสาร
แต่ชั่วพริบตาต่อมา ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างเท่าลูกระฆังทองแดง
“สนามฝึกดี-18 เมคารุ่นเริ่มต้นศูนย์ ค่าซ่อมรวมทั้งสิ้นหกหมื่นสามพันเหรียญดารา ไฮดรอลิคขาขวาหกพันเหรียญ จอเค-11 สามพันเหรียญ เครื่องยนต์...”
เสิ่นเจาหยุ่นอ่านต่อไปไม่ไหวแล้ว
เธอขยี้ตา ก่อนมองจอสมองกลอีกครั้ง สุดท้ายก็อุทานอย่างไม่อยากเชื่อ “บ้าอะไรเนี่ย แค่ปัญหากระจุ๋งกระจิ๊งแบบนี้ให้ฉันซ่อมเองยังไม่ถึงหมื่นเหรียญดาราเลย
ไฮดรอลิคเมื่อไหร่มันขายกันหกพันเหรียญดาราแล้ว ฉันจำได้แม่นว่าแค่ไม่ถึงสองพันเหรียญดาราเองนะ! แล้วจอภาพนั่นอีก ไม่ใช่ชุดละห้าร้อยหกร้อยหรอกเหรอ
โรงเรียนนี่มันกำลังจัดฉากตบทรัพย์หรือตรง ๆ ก็หลอกลวง?”
ไม่ได้การ ต้องไปสืบราคาให้ชัดเจน
อาจเป็นเพราะเมคารุ่นเริ่มต้นศูนย์มันเก่าเก็บเกินไป เธอเลยหาตารางราคาแบบละเอียดจากหลาย ๆ แพลตฟอร์มก็ไม่เจอ
ดูท่าเรื่องเฉพาะทางก็ต้องหาคนเฉพาะทางแล้วล่ะ
เสิ่นเจาหยุ่นปิดทุกอย่างที่เปิดค้างไว้ แล้วเข้าไปที่ฟอรัมของสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง
เธอใช้เวลาคิดครู่หนึ่ง ก่อนตั้งกระทู้คำถามลงในฟอรัม
[มีนักศึกษาสาขาการผลิตเมคาคนไหน บอกฉันทีได้ไหมว่าในตลาดพวกไฮดรอลิค จอ เครื่องยนต์...ของรุ่นเริ่มต้นศูนย์ ขายกันราคาเท่าไหร่บ้าง]
แล้วก็...
หนึ่งนาที สองนาที สามนาที...เกือบครึ่งชั่วโมงผ่านไป ไม่มีใครมาตอบคำถามสักคน
“ไม่มีทางน่า จะบอกว่านักศึกษาสถาบันสหพันธ์มัวแต่ตั้งใจเรียนกันหมด ไม่มีใครแวะเล่นเว็บเลยหรือไง”