กูกูกากาพูดอย่างจริงจังว่า “สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งไม่มีเมคาดี ๆ เลย งานแข่งรวมหลายสถาบันก็สู้โรงเรียนอื่นไม่ได้สักที”
เธอก้มหน้าลงอีกครั้ง สีหน้าหม่นหมองกว่าเดิม “ฉันดูวิดีโอฝึกซ้อมของพวกคุณแล้ว แม้แต่เครื่องมือในห้องฝึกซ้อมก็ยังเป็นของเมื่อร้อยปีก่อน”
คำพูดของกูกูกากาทำเอาเซี่ยซิงอวี่กับนักศึกษาจากสถาบันสหพันธ์อีกหลายคนกำหมัดแน่น
นี่มันไม่ใช่แค่ดูแคลนสถาบันแล้ว แต่ดูแคลนนักศึกษาอย่างพวกเขาด้วยชัด ๆ
ถ้าสถาบันมีเงินมีทรัพยากร ใครจะไม่อยากปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานพวกนั้นกันล่ะ?
ก็เพราะสู้โรงเรียนอื่นไม่ได้ต่างหาก
กูกูกากาคงคิดว่ายังแซะไม่พอ ถึงได้เสริมอีกประโยคว่า “แม้แต่กำแพงด้านนอกโรงเรียนของพวกคุณก็ยังพัง!”
จวงเยว่เจ๋อที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ หน้าเขียวคล้ำ “กำแพงพังนั่นก็ไม่ใช่พวกเราทำสักหน่อย”
“การแข่งขันครั้งหน้า สถาบันของเราจะชนะ! พอชนะแล้ว ของพัง ๆ ในโรงเรียนก็จะได้เปลี่ยนใหม่หมด” เซี่ยซิงอวี่พูดเสียงห้าว
“อ้อ...” น้ำเสียงของกูกูกากาบอกชัดว่าไม่เชื่อสักนิด
เธอพูดอย่างจริงจังว่า “ของพังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ แต่โอกาสฝึกงานของนักศึกษา รวมถึงผลงานความชอบทางทหารตอนเข้ากองทัพ ก็ยังด้อยกว่าโรงเรียนอื่น”
“จิ๊!” เสิ่นเจาหยุ่นขยี้ผมเธอแรง ๆ คราวนี้เล่นเอาผมยุ่งเหยิงไปหมด
ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ ไว้ค่อยให้เด็กแสบคนนี้ได้เห็นกับตาเองก็แล้วกัน