ฟางเยว่ส่ายหน้า แววตาที่มองเสิ่นเจาหยุ่นเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
เขาดูโง่ขนาดนั้นเลยหรือไง?
เมื่อครู่ก็เห็นอยู่เต็มตาว่าเสิ่นเจาหยุ่นหลอกล่อหานเวยกับคุณหวังตัวน้อยอย่างไร
เสิ่นเจาหยุ่นเห็นแววตาของฟางเยว่ก็รู้ทันทีว่าเขากำลังคิดอะไร
แววตาของเธอจริงจังขึ้น ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงใจว่า “ช่างฟาง คุณทำสิ่งที่แม้แต่หานเวยยังไม่กล้าฝันถึงได้สำเร็จ คุณสังเกตแววตาที่หานเวยมองวัสดุหมายเลขแปดหรือเปล่า? ทำให้คนที่มาจากสถาบันวิจัยชั้นยอดแสดงสีหน้าแบบนั้นได้ ความพยายามของคุณไม่ได้สูญเปล่า”
เมื่อนึกถึงภาพหานเวยยืนขวางหน้าอุปกรณ์เมื่อครู่ มุมปากของฟางเยว่ก็ยกขึ้นอย่างตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัว
ฟางเยว่จบสาขาการผลิตเมคาจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง
เขาตั้งใจเรียนอย่างหนัก แต่สิ่งที่วิทยาลัยสอนกลับล้าหลังความต้องการของสังคม วงการผลิตเมคายังมีกฎที่ไม่มีใครเขียนไว้ข้อหนึ่งด้วยว่า หากไม่ใช่อังโกลัว ก็อย่าหวังเข้าไปทำงานในสถาบันวิจัย หากไม่มีเส้นสายระดับอาจารย์ใหญ่ ก็อย่าหวังเข้าไปทำงานในสถาบันวิจัย
เขาอยากเป็นช่างผลิตเมคาหรือ? แค่จะเอื้อมให้ถึงเกณฑ์ขั้นต่ำยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่ความฝันของเขาคือการเป็นช่างผลิตเมคาระดับสูงนี่นา! ไม่อย่างนั้นทั้งที่รู้ว่าสาขานี้ไม่เหมาะกับตัวเอง เขาจะกระโดดเข้ามาทำไม?
หลังเรียนจบ เขาเริ่มจากการเป็นช่างเทคนิคในโรงงานธรรมดา เงินที่หามาได้ทั้งหมดเอาไปลงคอร์สฝึกอบรมช่างซ่อมเมคา เขาย้ายสายงานมาเป็นช่างซ่อมได้สำเร็จ นับว่าเป็นจุดสูงสุดในอาชีพแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่พอใจ