“อืม” เสิ่นเจาหยุ่นพยักหน้า ก่อนเดินเอื่อย ๆ กลับไปที่โซฟา
“เป็นอาวุธอะไร แล้วตกลงดัดแปลงตรงไหนบ้าง?” จวงเยว่เจ๋อรีบตามไปทันที
ติงเฉิงยวี่ยืนอยู่หน้าเมคาสีขาว ตั้งใจสังเกตหมัดของมัน
เซี่ยซิงอวี่วิ่งมาหาเสิ่นเจาหยุ่น “เสี่ยวอวิ๋น เมคาของฉันก็จะเปลี่ยนอาวุธเป็นแบบนี้เหมือนกันหรือ?”
เสิ่นเจาหยุ่นโยนไม้เสียบอาหารที่กินหมดแล้วทิ้ง ก่อนส่ายหน้า “ไม่เหมือนกัน สภาพร่างกายของเสวี่ยโม่แข็งแรงกว่า ความต้องการที่เธอบอกฉันคืออยากใช้จุดแข็งด้านร่างกายให้เต็มที่ ยิ่งออกแรงยิ่งเกิดปาฏิหาริย์ ต้องทำลายล้างได้รุนแรงที่สุด”
สีหน้าของเซี่ยซิงอวี่พลันหม่นลงด้วยความผิดหวัง
“ต่อไปก็ถึงคิวดัดแปลงอาวุธของฉันแล้วใช่ไหม?” จวงเยว่เจ๋อรีบเติมเครื่องดื่มให้เสี่ยวอวิ๋นอย่างเอาใจ
เสิ่นเจาหยุ่นรับแก้วมา ดื่มด่ำกับบริการของเพื่อนร่วมชั้นเสี่ยวเจ๋ออย่างเต็มที่
จากนั้นก็สบตาอ้อนวอนของเขา แล้วส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไม่ปรานี
เซี่ยซิงอวี่เท้าเอวหัวเราะ “ก็ควรถึงคิวฉันสิ! ก่อนหน้านี้เสี่ยวอวิ๋นบอกว่าจะดัดแปลงอาวุธ นายยังบอกว่าไม่รีบเลย ของนาย...ไปต่อท้ายแถวเถอะ”
จวงเยว่เจ๋อมองเสิ่นเจาหยุ่นอย่างผิดหวัง
“ไม่รีบหรอก! ทำของเธอเสร็จแล้วค่อยทำของนาย!” เสิ่นเจาหยุ่นไขว่ห้าง ชี้ไปทางเซี่ยซิงอวี่ก่อน แล้วค่อยชี้ไปทางจวงเยว่เจ๋อ
“คืนนี้ฉันเลี้ยงอาหารทะเล พรุ่งนี้เลี้ยงกับข้าวแปดอย่าง มะรืนนี้ วันถัดจากนั้น แล้วก็วันถัดจากวันถัดจากนั้น ฉันเลี้ยงข้าวให้หมดเลย!” จวงเยว่เจ๋อมองเมคาสีขาวที่อยู่ไม่ไกล พลางนับนิ้วล่อใจเสิ่นเจาหยุ่น