เว่ยสวินได้ยินคำพูดของติงเว่ยเหนียน เปลือกตาก็กระตุกทันที “ให้ตายสิ! สู้กันมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกนายจะหนีกันแล้วเหรอ? ติงเว่ยเหนียน นายมันใจดำ!”
“ตอนนี้สถาบันเราขาดทุนยับเยิน! ถ้ารู้แต่แรกว่าสถาบันพวกนายมีกันแค่สี่คน พวกเราก็ไปร่วมมือกับสถาบันจักรวรรดิแล้ว!”
พอติงเว่ยเหมิงได้ยินเว่ยสวินดูหมิ่นพี่ชายตัวเอง ก็โกรธจนแทบควันออกหู มือบังคับเมคาโต้กลับอย่างดุดันไปพลาง สวนกลับไปด้วย
ยิ่งคิดตอนนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าขาดทุน พี่ชายเธอพูดถูกจริง ๆ!
“ไปให้พ้นเลย ติงเว่ยเหมิง! แม้แต่คนโลเลยังรู้จักอายมากกว่าพวกเธอเสียอีก! พวกเรามีแค่สี่คนแล้วมันยังไง? สี่คนอย่างพวกเรายังกล้าสู้กับสถาบันจักรวรรดิ แล้วพวกเธอล่ะ?” ลู่ทิงหลานด่ากราด
“สถาบันร่วมไซ่หานไม่สู้ศึกเสียเปรียบ!” ติงเว่ยเหมิงตอบอย่างมีเหตุผลเต็มปากเต็มคำ
เมคาที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นตอนนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นของสถาบันร่วมไซ่หานทั้งนั้น ลู่ทิงหลานจะไปรู้อะไร?
ลิลี่ เฮย์สแทงซ้ำอีกครั้ง ปักเข้าที่แขนอีกข้างของติงเว่ยเหนียน ก่อนเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง “พวกเราไม่ต้องการพวกเธอ!”