ทุกคนชะงักไป หลิวจวิ้นฉีเมื่อครู่ยังยืนอยู่กับผู้รับผิดชอบเขตเหมือง บอกว่าจะปกป้องอุโมงค์เหมืองไม่ใช่หรือ?
ถ้าเปิดเมคาระดับ Sจริง ๆ อุโมงค์เหมืองทั้งเส้นก็ไม่ต้องเอาแล้ว
เป็นอย่างที่คิด กล้องลอยฟ้าสั่นไหวไปมา ก่อนมีเสียงตะโกนดังออกมา “ห้ามเปิดเมคาระดับ S! เมคาระดับ Sจะทำเสาค้ำเหมืองพัง! แล้วเหมืองของฉันจะเหลืออะไรไว้ทำมาหากิน? ห้ามเปิด ห้ามเปิด!”
น้ำเสียงของผู้รับผิดชอบเขตเหมืองร้อนรนมาก
หลิวจวิ้นฉีโบกมือ กล่าวอย่างผ่าเผยว่า “พวกเราต้องรับประกันว่าจะไม่ปล่อยให้มดทองคำรอดไปแม้แต่ตัวเดียว! คุณจะห่วงแต่เหมืองของตัวเองไม่ได้ ชีวิตชาวเมืองโอเอซิสสำคัญน้อยกว่าเหมืองของคุณหรือไง?”
มุมปากเสิ่นเจาหยุ่นกระตุก
เมื่อกี้ใครเป็นคนพูดแบบนี้นะ?
ทำไมฟังดูคุ้น ๆ จัง!
จวงเยว่เจ๋ออดมองไปทางจี้เสี่ยวตี๋จากชมรมกุหลาบไม่ได้
คนของชมรมกุหลาบเองก็มองหน้ากันไปมา
“ไม่มีทางกระทบชาวเมืองโอเอซิสทั้งหมดหรอก อย่างมากก็มีแค่คนท้องถิ่นในเขตร้างที่ได้รับผลกระทบ คนพวกนั้นจะมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วต่างกันตรงไหน?” กล้องลอยฟ้ากะพริบแสงสีแดง
คนของชมรมคมดาบน้ำค้างแข็งอดสบถออกมาไม่ได้ “ถ้าไม่ใช่เพราะเงิน ถ้าไม่ใช่เพราะตรวจพบสัตว์ประหลาดแล้ว... ฉันก็ไม่อยากทำงานให้คนแบบนี้จริง ๆ”
หลิวจวิ้นฉีเถียงเสียงดัง “ธรรมเนียมของดาวชายขอบคือ เมื่อพบสัตว์ประหลาดก็ต้องกำจัดให้สิ้นซาก! ธรรมเนียมนี้สืบทอดกันมาตั้งแต่ 300 ปีก่อน ต่อให้ต้องตายไปพร้อมกับสัตว์ประหลาด ก็จะไม่ปล่อยให้รอดไปแม้แต่ตัวเดียว! นี่คุณยังเป็นคนของดาราจักรชายขอบอยู่หรือเปล่า? ทำไมใจร้ายยิ่งกว่าฉันที่มาจากระบบดาวศูนย์กลางอีก?”