หลังเสิ่นเจาหยุ่นส่งข้อความนี้ออกไป ในกลุ่มก็เงียบอยู่นาน ไม่มีใครตอบกลับ
เสิ่นเจาหยุ่นไม่รีบร้อน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ อย่างไรก็ต้องให้ทุกคนได้คิดกันก่อน
เธอยืดแขนพาดพนักโซฟา เอนกายมองสนามฝึกอย่างเกียจคร้าน
ในสนามฝึก เซี่ยซิงอวี่ขับเมคาถือมีดสั้นต่อสู้กับหลินชิงอย่างสูสี
เมคาสองเครื่องเคลื่อนไหวสลับหลบหลีกกันไปมาบนสนามฝึก มีดสั้นของเมคาสีแดงกรีดผ่านอากาศ ส่งเสียงหวีดหวิว
เห็นได้ชัดว่าหลินชิงเก่งกว่า เมคาสีเขียวที่เขาขับปัดป้องได้อย่างสบาย ๆ หลายครั้งมีโอกาสหยุดเมคาสีแดงได้ แต่เขาก็ยั้งมือไว้
ลีลาการต่อสู้ยังงดงามพลิ้วไหว ดูแล้วเพลินตาเป็นอย่างยิ่ง
เพียงแต่ครั้งนี้เซี่ยซิงอวี่กำลังทดลองใช้อาวุธ สายตาทุกคนจึงจับจ้องอยู่ที่มีดสั้นในมือเธอ
จังหวะนั้นเอง มีดสั้นในมือเมคาสีแดงพลันเปล่งแสงสีแดง จากนั้นก็ยืดยาวออกไปจนถึง 1 เมตร ฟันแทงเข้าไปในช่องเก็บแหล่งพลังงานของเมคาสีเขียว
เซี่ยซิงอวี่นั่งอยู่ในที่นั่งคนขับของเมคา ตบแผงควบคุมอย่างตื่นเต้น “ฮ่า ๆ ๆ! ลูกพี่ลูกน้อง คราวนี้ยังจะอวดเก่งอีกไหม จบเห่แล้ว!”
เมคาสีเขียวเปล่งแสงสีเขียวถี่รัว ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ห่างออกไป
ประตูห้องขับเมคาสีเขียวถูกถีบเปิด หลินชิงโผล่หน้าออกมาจากข้างในในสภาพมอมแมม “เซี่ยซิงอวี่ ฉันอุตส่าห์ฝึกมือให้เธอ แต่เธอตอบแทนฉันด้วยการทำเมคาพังแบบนี้เนี่ยนะ?”
แต่คนที่ยืนมุงอยู่กลับไม่มีใครสนใจเมคาที่พังของหลินชิง ทุกคนเอาแต่จ้องมีดที่สั้นลงอีกครั้งในมือเซี่ยซิงอวี่ตาไม่กะพริบ
หลี่เสวี่ยโม่ยกมือปิดปาก “พระเจ้า! มีดในมือเซี่ยซิงอวี่ยืดได้ด้วย!”