“อย่าปล่อยให้คนงานเหมืองตายในนั้นเชียว! ถ้าตายในนั้นจะยิ่งเรียกสัตว์ประหลาดมาอีก! คนท้องถิ่นพวกนั้นมันน่าตายนัก ทั้งป่าเถื่อน หยาบคาย แถมไม่กลัวตาย! เราห้ามไม่ให้พวกเขาเข้าไปก็เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยแท้ ๆ พวกเขากลับคิดว่าเราจะทำร้าย เลยไปขุดทางเข้าออกจากที่อื่นกันเอง”
ผู้รับผิดชอบเขตเหมืองดูเหมือนอัดอั้นตันใจมานาน จึงอดระบายความในใจใส่บรรดาผู้รับภารกิจไม่ได้
“รู้ไหมว่าสัตว์ประหลาดพวกนั้นมีตั้งกี่ชนิด? หนอนผลึก ลิงหินหลอม มดทองประกาย... พวกเขาไม่กลัวตาย แต่พวกเรายังต้องขุดเหมืองนะ! เดือนก่อนมีคนตายในสายแร่ซีตั้งสามคน ถึงได้ล่อมดทองประกายเวรนั่นเข้ามา!”
ผู้รับผิดชอบเขตเหมืองขยับร่มที่ผู้ช่วยถือให้ ซึ่งเริ่มเอียงต่ำลงเรื่อย ๆ ออกไป ก่อนเชิดพุงโต ๆ แล้วตะโกนเสียงดังยิ่งกว่าเดิม “ฉันจ่ายค่าแรงให้พวกเขาวันละ 1,500 เหรียญดาราเชียวนะ! ไอ้พวกบัดซบนี่ยังมาแอบขโมยแร่ ฉันห้ามพวกเขาแล้วจะเรียกว่าทำร้ายพวกเขาหรือไง?”
เหล่าผู้รับภารกิจที่ยืนอยู่ด้านล่างต่างเห็นอกเห็นใจผู้รับผิดชอบเขตเหมืองขึ้นมา จึงเริ่มซุบซิบกันเสียงเบา
“เจ้าของเหมืองที่นี่น่าสงสารจริง ๆ ได้ยินว่าถ้ามีคนตายในเหมืองก็ยังโดนลงโทษ ต้องหยุดเหมืองเพื่อปรับปรุงอีก ไม่งั้นก็ปล่อยให้พวกขโมยแร่ตายในนั้นไปเลยสิ”
“ไม่ต้องให้หัวหน้าเหมืองนี่มาด่าหรอก ฉันเองก็อยากด่าเหมือนกัน วันนี้ฉันซื้อผ้าพันคอลายดอกไม้จากคนท้องถิ่นผืนหนึ่ง จ่ายไปตั้ง 8,000 เหรียญดารา พอเดินไปอีกร้านกลับขายแค่ 5,000! โมโหจนตอนนี้ไม่อยากใส่ผ้าพันคอลายดอกไม้นั่นแล้ว”