เขากำลังเปิดเครื่องสื่อสารดูอย่างตื่นเต้นดีใจ แต่เพียงวินาทีถัดมา...
เขาตะลึงงัน “จางจาง ทำไมถึงออกจากเกมไปแล้วล่ะ? ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่?
ทำไมคนสี่คนรุมล่าคนคนเดียว แต่คนที่ตายกลับเป็นฝ่ายฉัน?
ซางกว้านนำทีมให้ฉันแบบนี้เองเหรอ?”
“หัวหน้าทีม! ฉันออกจากเกมตอนที่คุณเอากระสอบคลุมหัวเขา” จางจางซึ่งออกจากเกมมาแล้วมองหัวหน้าทีมที่กำลังแข่งอยู่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย
เขาหันหน้าหนี ไม่กล้ามองต่อ
เขาถอนหายใจ “หัวหน้าทีม! สายไปแล้ว คุณมาช้าเกินไป...
เฮ้อ อีกเดี๋ยวก็เหลือคุณคนเดียวแล้วนะ ห้าคนรุมล่าคนเดียว...”
น่าเสียดายที่เซี่ยอวี่รับคลื่นสมองของจางจางไม่ได้ เขายังคงเดือดดาลอยู่
ความโกรธยังไม่ทันจาง เขาก็ตะลึงอีกครั้ง “ไม่! ซางกว้าน ทำไมนายก็หายไปด้วย?”
สวรรค์เอ๋ย! ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เพื่อนร่วมทีมตายไปตั้งหลายคน แต่คู่แข่งกลับไม่ถูกหักคะแนนแม้แต่คะแนนเดียว เวลาแข่งขันก็ไม่เปลี่ยน
งั้นเป็นเพราะสัตว์ประหลาดหรือ?
ต้องเป็นความผิดของสัตว์ประหลาดแน่ ๆ!
ยังไม่ทันคิดให้กระจ่าง เขาก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมาอีก “เปาปาว! เธอก็ไปแล้วเหรอ?
เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?
ทำไมพวกเธอไปกันเร็วขนาดนั้น?
ลี่! เธอต้องอดทนไว้นะ”
ซางกว้านเป็นคนที่ออกจากเกมเป็นคนที่สอง เขาตามหาหัวหน้าทีมมาตลอด พอเห็นตำแหน่งของเซี่ยอวี่บนแผนที่
ก็ร้องขึ้นมาทันที “หัวหน้าทีม! ที่แท้คุณอยู่ตรงนี้... เฮ้อ ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะ?”
“เฮ้อ...” เปาปาวที่เพิ่งออกจากเกมถอนหายใจ