หม่าหลินมองซุนเจียโย่วที่อยู่ไม่ไกลอย่างลังเล
เสิ่นเจาหยุ่นฟังเสียงถกเถียงของพวกเขา พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“จู่จงขาดคน! แต่จู่จงก็ไม่ใช่ใครหน้าไหนจะรับหมด”
เธอเคาะจอสมองกลเบา ๆ กวาดตามองทั่วห้อง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่หม่าหลิน “ใครที่เรียนมาแต่แบบของตระกูลซู จู่จงไม่รับทั้งนั้น”
เธอพูดช้ามาก น้ำเสียงก็แผ่วเบา ทว่าความเผด็จการนั้นปิดไม่มิดเลยสักนิด
ร่างหม่าหลินโงนเงน มือสั่นไปหมด
นี่เธอให้เด็กนักเรียนเลือกที่ไหนกันล่ะ? เธอกำลังบีบให้พวกอาจารย์อย่างพวกเขาเลือกต่างหาก!
“ฉันบอกแล้วว่าจู่จงต้องการบุคลากรที่มีความคิดสร้างสรรค์” เสิ่นเจาหยุ่นกวาดตามองเหล่านักเรียน
เธอมองอย่างแน่วแน่ ก่อนประกาศเสียงดังว่า “จู่จงเคยสร้างระบบก้าวข้ามระดับ ที่ทำให้คนมีสภาพร่างกายระดับต่ำขับเมคาระดับสูงได้ ต่อไปจู่จงจะสร้างเมคาที่ใคร ๆ ก็ขับได้! ไม่ว่าทุกท่านจะเลือกทางไหน ขอให้จำไว้ว่า อย่าจำกัดเมคา จงเปิดทางให้ความเป็นไปได้!”
พร้อมกันนั้น ข้อมูลต่าง ๆ บนจอฉายก็ระเบิดพรึ่บพรั่บประหนึ่งดอกไม้ไฟ ก่อนจะรวมตัวกันเป็นโลโก้ของจู่จง
เสียงปรบมือดังกึกก้องราวฟ้าร้อง นักเรียนด้านล่างปรบมือกันสุดแรง
“บรรพบุรุษ สุดยอดไปเลย!”
“พวกเราเลือกคุณ!”
“ฉันจะเข้าจู่จง!”
......
เถาไป๋เซวียนกำหมัดซ้ายแน่น “นี่แหละคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันเรียนสาขาการผลิตเมคา!”
ค้นคว้าไม่หยุดยั้ง เพื่อให้ผู้คนได้ขับเมคามากขึ้น
ไต้หนิงหนิงนึกถึงความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงของพี่ชายตอนสภาพร่างกายเสื่อมถอย
พี่ชายยังโชคดีที่พึ่งระบบก้าวข้ามระดับจนกลับไปถึงจุดสูงสุดได้
แล้วคนที่สภาพร่างกายถูกทำลายจนหมดล่ะ? พวกเขากำลังรอเมคาที่ไม่ต้องใช้สภาพร่างกาย ซึ่งบรรพบุรุษพูดถึงอยู่เหมือนกันหรือเปล่า?
เธอสูดหายใจลึก ไม่ว่าท้ายที่สุดตำราจะถูกแก้หรือไม่ เธอก็จะติดตามบรรพบุรุษให้ได้