จ้าวจงอวี่หัวเราะอย่างขุ่นเคือง ผู้อำนวยการพูดมาตั้งมากมาย แต่เธอกลับจำได้แค่เรื่องนี้เนี่ยนะ?
เขาพูดอย่างหงุดหงิดว่า “คำพูดของผู้อำนวยการนี่ไม่เข้าหัวเธอสักนิดเลยนะ! จื่อเฟิง บอกเธอสิ!”
เจิ้งจื่อเฟิงค่อย ๆ ยกแขนขึ้น “ผู้อำนวยการบอกว่า เป้าหมายสำคัญของการแข่งขันครั้งนี้คือคว้าอันดับหนึ่ง ให้พวกเรารอบคอบกันหน่อย การเก็บคะแนนสำคัญกว่า อย่าทำเหมือนรอบก่อนที่ไปดวลเดี่ยวกับทุกสถาบันอีก”
“แล้วจะเอายังไงล่ะ?” ลิลี่ เฮย์สกอดอกแล้วหันหลังให้ แม้จะพูดกับจ้าวจงอวี่ แต่เธอไม่อยากเห็นหน้าเขา
ผืนดินมืดสนิท ทางเดินยกระดับที่ถูกทิ้งร้างเหนือศีรษะ แม้แต่ดวงดาวที่ดูราวกับอยู่ใกล้แค่เอื้อมและกดทับผู้คนไม่หยุด ก็ยังดูดีกว่าหน้าจ้าวจงอวี่
“หึ? จะเอายังไงงั้นหรือ?” แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านใบหน้าจ้าวจงอวี่ “เมคาจะไม่มีกระสุนก็ได้ แต่ต้องมีก้อนพลังงาน! ยึดสถานีพลังงานไว้ แล้วรอให้แต่ละสถาบันทยอยมาหาเอง”
หากไม่มีก้อนพลังงาน ต่อให้เมคามีฟังก์ชันทรงพลังแค่ไหนก็กลายเป็นเศษเหล็กได้ทั้งนั้น
ไม่ว่าสถาบันไหนก็ต้องมาหาแน่!
“ใช่เลย! รอบนี้คนจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งหนีไม่พ้นแล้ว ผู้จัดตั้งจุดทรัพยากรไว้หกแห่งให้เก็บคะแนน ถ้าเรายึดจุดดี ๆ ได้ก่อน ต่อไปจะรุกก็ได้ ถอยก็ปลอดภัย!” ซูฉีอู๋ยิ้มอย่างได้ใจ
รอบก่อนสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งได้เปรียบไปหมด เพราะได้ระบบนำทางตรวจสอบมา ส่วนดาวเป่าจูในรอบนี้ แม้แต่การสื่อสารระยะไกลยังทำได้ยาก สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งอย่าหวังจะฉวยโอกาสเล่นลูกไม้เหมือนรอบก่อนเลย
ลิลี่ เฮย์สมองคนอื่น ๆ พวกเขาก็มองเธอกลับมาอย่างงุนงง ก่อนจะพร้อมใจกันหันไปทางจ้าวจงอวี่ ราวกับกำลังหลบหน้าเธอ