“หึ! ต่อให้ให้เวลาซูไหลเท่อีกหลายร้อยปี ก็ใช่ว่าจะไล่ตามบรรพบุรุษทัน!”
หลี่เสวี่ยโม่แค่นเสียง ก่อนเร่งความเร็วตามไป
............
“ตูม ๆ ๆ!”
ปืนใหญ่แสงยิงถล่มโล่แสงของหินกลิ้งตัวนิ่มอย่างต่อเนื่อง
[คำเตือน: เกราะพลังงานถูกโจมตีด้วยการถล่มความถี่สูง จำนวนครั้งเกินกว่าที่กำหนดจากโรงงานแล้ว]
[แจ้งเตือน: โปรดเปลี่ยนอุปกรณ์ป้องกันโดยเร็ว......]
“ให้ตายสิ! จำนวนครั้งที่ฉันโดนถล่มนี่ เอาไปลงสถิติของสหพันธ์ซิงเย่าก็คงทำลายสถิติได้แล้วมั้ง โล่แสงทั้งอันสว่างจ้าราวกับหลอดไฟเลย”
หลินชิงมองข้อความแจ้งเตือนที่กะพริบไม่หยุดบนจอขนาดใหญ่ในเมคา
ขาของเขาสั่นพั่บ ๆ
เขากล้าสาบานเลยว่า กระสุนของสถาบันจักรวรรดิคงใช้กับเมคาของเขาจนหมดเกลี้ยง
ถึงโล่แสงของบรรพบุรุษจะแข็งแกร่งมากแล้ว แต่กลับไปเขาต้องให้เสี่ยวอวิ๋นอัปเกรดโล่แสงอีก!
โล่แสงนี้ยังอัปเกรดได้อีก
คนอื่น ๆ น่าจะหนีไปกันเกือบหมดแล้ว ตอนนี้เขารีบเผ่นดีกว่า!
เมคาตัวนิ่มที่เด้งดึ๋งอยู่เหนือหัวทุกคนมาตลอด จู่ ๆ ก็หันหัวแล้วกระโดดต้วมเตี้ยมไปทางทิศตะวันตก
เหล่าคนจากสถาบันจักรวรรดิและวิทยาลัยอังโกลัวที่กระจัดกระจายกันอยู่พลันฮึกเหิมขึ้นมา
มีคนตะโกนว่า “ตามไป ๆ ๆ......”
“ให้ตายสิ! เมคาพัง ๆ นั่นทำเซนเซอร์ฉันพังแล้ว อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!”
ทุกคนต่างตื่นเต้นที่ใกล้จะจับตัวได้
มีเพียงหลี่จิ่นเซวียนที่จ้องโล่แสงตาค้าง “โล่แสงนี่มันสุดยอดไปเลย!”
เดิมทีเธอเฝ้ารอให้ทุกคนระเบิดเมคาตัวนี้มากที่สุด