หลานเวยอวี่ถือจอสมองกล ยืนอยู่ข้างหอสัญญาณ
เธอกับลู่ทิงหลานเฝ้าอยู่ข้างช่างผลิตเมคาหลายคนมาตลอด
หลังจากเห็นเสิ่นเจาหยุ่นแย่งกล่องทรัพยากรไป พวกเธอก็ได้บทเรียนเหมือนกัน ต้องระวังไม่ให้สถาบันอื่นมาแย่งของของตัวเองสิ
เดิมทีเสิ่นเจาหยุ่นเอนพิงอยู่ในเต็นท์ ถือจอสมองกลก้มหน้าก้มตาง่วนกับรหัสนำทางที่ได้มาในวันนี้ พอได้ยินพวกเธอคุยกัน เธอก็สวมรองเท้าแล้วเดินออกไปอย่างเกียจคร้าน
ตารางคะแนนอัปเดตวันละครั้ง ในที่สุดอันดับของวันแรกก็ออกมาแล้ว
พอเดินออกไป เธอก็เห็นม่านแสงสีฟ้ากว้างหนึ่งเมตรลอยอยู่กลางอากาศ
ที่แท้หลานเวยอวี่ฉายหน้าจอขึ้นไปบนฟ้าแล้ว
คนอื่น ๆ กำลังชี้อันดับใหม่แล้วออกความเห็นกัน
โจวป๋ออันชี้ไปที่อันดับหนึ่ง “วิทยาลัยอังโกลัวทำภารกิจระดับ A สำเร็จหนึ่งงาน แถมยังทำภารกิจระดับ B อีกหนึ่งงาน ตอนนี้พวกเขาอยู่อันดับหนึ่ง! ถ้าจะลุย ก็ต้องลุยวิทยาลัยอังโกลัว!”
“จำเป็นต้องตีกันด้วยเหรอ?” เว่ยสวินกอดอก มองโจวป๋ออันด้วยสีหน้ากังวล
เสิ่นเจาหยุ่นหันไปมองเว่ยสวิน “ไม่ตีก็ได้ แล้วนายทำให้สถาบันอื่นไปเล่นงานวิทยาลัยอังโกลัวได้ไหมล่ะ?”
ลู่ทิงหลานรู้สึกปวดฟันขึ้นมานิด ๆ จึงเตือนเธอ “พวกเราไม่เคยเป็นฝ่ายลงมือก่อนเลยนะ สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งกับวิทยาลัยสหพันธ์ศักดิ์สิทธิ์น้ำค้างแข็งเมื่อก่อนยังได้อันดับรองสุดท้ายกับสุดท้ายเลย!”
เสิ่นเจาหยุ่นแบมือสองข้าง “เพราะงั้นจนป่านนี้พวกนายถึงยังทำภารกิจระดับบีไม่สำเร็จสักงานไง!”