“ในที่สุดก็กลับมาสักที!”
หลี่เสวี่ยโม่จับตาดูประตูอยู่ตลอด พอเห็นเสิ่นเจาหยุ่นโผล่มา เธอก็รู้ทันที
เธอลุกพรวด อ้าแขนกว้างแล้วพุ่งเข้าใส่เสิ่นเจาหยุ่น
“อย่า! ฉันผิดไปแล้ว!” สีหน้าเสิ่นเจาหยุ่นเปลี่ยนวูบ ปลายเท้าพลันหันไปอีกทาง ตั้งใจจะเลี่ยงไปด้านข้าง
แน่นอนว่าหลี่เสวี่ยโม่ไม่มีทางปล่อยให้หนีไปได้
เธอยื่นมือออกไป กอดไหล่เสิ่นเจาหยุ่นไว้แน่น “เธอผิดตรงไหนกัน? ฉันต่างหากที่ใจร้อนเกินไป!”
เสิ่นเจาหยุ่นมองแขนที่กดทับแขนตัวเองอยู่ ถ้าแรงของเสวี่ยโม่ไม่หนักหน่วงขนาดนี้ เธอคงเชื่อคำพูดนั้นจริง ๆ แล้ว
เธอรีบล้วงตัวล็อกเมคาสีขาวออกจากกระเป๋า แล้วยัดใส่กระเป๋าของหลี่เสวี่ยโม่ “เอาไป!”
“แบบนี้ค่อยสมกับเป็นเธอหน่อย! ของย่างที่สั่งไว้ให้วางอยู่บนโต๊ะ ไปกินสิ!”
หลี่เสวี่ยโม่คลายมือ แล้วยังช่วยจัดปกเสื้อที่เบี้ยวให้เข้าที่อีกด้วย
พอเสิ่นเจาหยุ่นได้ยินว่ามีของย่างให้กิน ก็ช่วยหลี่เสวี่ยโม่ลูบแขนเสื้อที่ยับให้เรียบเช่นกัน
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มให้กัน!
ทุกคนย้ายไปที่สนามฝึก อยากดูหลี่เสวี่ยโม่ลองเมคา
หลี่เสวี่ยโม่เรียกเมคาสีขาวออกมา
จวงเยว่เจ๋อกับคนอื่น ๆ เดินวนรอบเมคาหนึ่งรอบ แต่ก็ไม่เห็นว่ามีอะไรพิเศษ
เซี่ยซิงอวี่มองเสี่ยวอวิ๋น “เมคาของเธอดูไม่ต่างจากก่อนหน้านี้เลยนะ?”
“ผมว่าก็แทบไม่ต่างจากเดิม” จวงเยว่เจ๋อลูบผิวเคลือบสีของเมคา รอยสีเก่า รอยแผลเก่า...
เสิ่นเจาหยุ่นปรายตามองพวกเขาอย่างไม่รีบร้อน “จะรีบไปไหน? ใช้ดีหรือไม่ดี ให้เสวี่ยโม่ลองเองแล้วค่อยบอก”