เสิ่นเจาหยุ่นไม่คิดเลยว่าบทเรียนครั้งก่อนจะส่งผลลึกซึ้งขนาดนี้
เธอพูดอย่างจริงจังว่า “เธอน่าจะรู้ว่าเธอทิ้งเส้นทางสู่ความสำเร็จตามค่านิยมของคนทั่วไปไปแล้ว เส้นทางที่เธอกำลังจะเดินอาจเต็มไปด้วยขวากหนามและความไม่แน่นอน... บางทีเธออาจไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง เธอเตรียมใจไว้แล้วหรือยัง?”
“ฉันรู้ค่ะ ฉันเตรียมใจไว้แล้ว!” เถาไป๋เซวียนตอบกลับอย่างจริงจังไม่แพ้กัน
เสิ่นเจาหยุ่นยิ้ม
เธอว่า “งั้นก็ตามฉันมา!”
เสิ่นเจาหยุ่นพาเถาไป๋เซวียนเข้าไปในสถานีซ่อมบำรุง
ตอนนี้คนในสถานีซ่อมบำรุงเพิ่มขึ้นจากก่อนหน้านี้ถึงสองเท่า นักศึกษาปีหนึ่ง ปีสอง และปีสามในสาขาการผลิตเมคาที่พอมีเส้นสาย ต่างก็พากันมาช่วยงานที่นี่เกือบหมด
สำหรับนักศึกษาเหล่านี้ การหาสถานที่ให้ได้ฝึกฝนฝีมือไม่ใช่เรื่องง่าย หลายคนถึงกับยอมทำงานที่นี่โดยไม่รับค่าจ้าง
แน่นอนว่าไต้หนิงหนิงไม่ใช่คนไร้คุณธรรม นักศึกษาที่ผ่านการประเมินทุกคนจะได้รับเงินตามปริมาณงานที่ทำ
ตรงบริเวณใกล้ประตูมีเมคาจอดอยู่สามเครื่อง นักศึกษาหกคนยืนล้อมเมคาสีเหลืองเครื่องหนึ่ง พลางถกเถียงกันโดยดูแบบแปลนไปด้วย
“โครงสร้างเมคาเครื่องนี้คล้ายกับเมคาหมายเลข 06 ที่เราเคยซ่อมมาก่อน เราดัดแปลงตามแบบแปลนหมายเลข 06 ได้เลย” หลัวเหวินชูจอสมองกลขึ้นมา ภาพฉายของแบบแปลนหมายเลข 06 ที่เขาพูดถึงกำลังลอยแสดงอยู่กลางอากาศ
หลิ่วอินก็ถือจอสมองกลไว้ในมือเช่นกัน “อาจไม่ได้หรอก ฐานะทางบ้านของนักศึกษาคนนี้ไม่ดีเท่าเจ้าของเมคาหมายเลข 06”