เปย์เธอจนเปรมเงยหน้าขึ้นฉับพลัน “ทำไมนายถึงเปลี่ยนตำแหน่งได้?
เมื่อกี้นายไม่ได้อยู่ตรงหน้าฉันหรือ? ทำยังไงถึงตอบสนองพร้อมกับฉันได้?”
เสิ่นเจาหยุ่นเตะเครื่องขับดันที่อยู่บนพื้นให้มาอยู่ข้างตัวก่อน แล้วค่อยพูดว่า “พี่โหด รอบนี้นายโจมตีด้านหลังฉันก่อน ถ้าฉันหลบได้ นายก็จะวิ่งไปทางซ้ายของฉันใช่ไหม...”
เสิ่นเจาหยุ่นเรียกเขาตามที่แฟนคลับเรียก น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้าเล็กน้อย
“รู้ได้ยังไง?” ไหล่ของเปย์เธอจนเปรมหดเกร็งขึ้นมาทันที เขามองเมคาสีแดงชาดตรงหน้าอย่างตะลึงงัน
“พอนายมาอยู่ทางซ้ายของฉัน ถ้าฉันกันไว้ได้ นายก็จะหลอกล่อแล้วพุ่งกลับมาตรงหน้าฉันอีก...” เสิ่นเจาหยุ่นตบแท่นควบคุม พลางมองเมคาสีดำฝั่งตรงข้ามอย่างจนใจ
“เธอ...เธอ...เธอ...” เปย์เธอจนเปรมชี้จอแสดงผลของเมคาด้วยนิ้วที่สั่นระริก
“พี่โหด ท่าเดิมของนายทำซ้ำมาตั้งสิบรอบแล้ว ยังคิดจะวนไปจนถึงรอบที่สามสิบอีกหรือ?” น้ำเสียงของเสิ่นเจาหยุ่นฟังดูเรียบเฉย แต่กลับโจมตีเปย์เธอจนเปรมได้อย่างหนักหน่วง
ผู้ชมด้านล่างหัวเราะครืน บางคนหัวเราะจนตบต้นขา บางคนหัวเราะตัวโยกไปมา
จวงเยว่เจ๋อหันไปมองหัวหน้าทีม “หัวหน้า ทำไมผมไม่เห็นเลยว่าเปย์เธอจนเปรมทำท่าซ้ำตั้งหลายรอบ?”
เซี่ยซิงอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้ารัว ๆ
เธอก็ไม่เห็นเหมือนกัน!
ติงเฉิงยวี่เท้าคางด้วยมือข้างเดียวแล้วพูดลอย ๆ ว่า “ที่แท้คนเราก็แตกต่างกันได้ขนาดนี้นี่เอง”