คนทั้งเจ็ดกรูกันขึ้นเรือยนต์อีกลำ มุ่งตรงไปยังตำแหน่งคนขับ
วินาทีถัดมา มีคนร้องขึ้นว่า “ไม่ได้! ลำนี้ก็โดนแงะก้อนพลังงานไปเหมือนกัน!”
“อ๊ากกกก… ไอ้สารเลวนั่นคงไม่ได้แงะก้อนพลังงานไปหมดทุกลำหรอกนะ?” เหยียนอวี่มองแผงหน้าปัดที่มืดสนิท พลางเอ่ยอย่างงุนงง
ตู้ยวี่ก็สูดปากเฮือก ก่อนหน้านี้มองจากข้างนอกยังไม่รู้สึกอะไร พอมาเจอเข้ากับตัว ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหัวหน้าทีมหลี่ถึงโมโหจนเป็นแบบนี้
“เธอตั้งใจมายั่วโมโหฉันใช่ไหม?” หลี่จิ่นเซวียนกำหมัดแน่น สูดหายใจลึก ก่อนโบกมือให้ทุกคน “เรือยนต์! ตรวจ! ไปตรวจเรือยนต์ทุกลำให้หมด ต้องตามเธอให้ทันให้ได้!”
คนกลุ่มหนึ่งแยกย้ายกันไปตรวจเรือยนต์เกือบยี่สิบลำที่จอดเรียงอยู่
เสิ่นเจาหยุ่นมองเหตุการณ์ที่ท่าเรืออยู่ไกล ๆ แล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ไม่เสียแรงที่ฉันกับจักรพรรดิโชคดีขนก้อนพลังงานไปมานับสิบรอบ! เรือยนต์ตราเขาแดงนี่ใช้ได้เลย แกะก้อนพลังงานง่ายมาก”
พอเธอพูดจบ กล้องบินตัวหนึ่งเหนือศีรษะก็ฉวยโอกาสถ่ายโลโก้เขาแดงบนเรือยนต์แบบใกล้ชิดทันที
นี่เป็นโอกาสให้สินค้าผู้สนับสนุนได้ออกสื่อ หวังตันชิงจึงได้สติขึ้นมา “ซื้อเรือยนต์ ต้องเขาแดง เรือยนต์เขาแดง…”
แต่ประโยคถัดมาของเสิ่นเจาหยุ่นทำเอาคำพูดทั้งหมดของเธอจุกอยู่ในคอ
“ก้อนพลังงานของเรือยนต์เขาแดงแกะง่ายจริง ๆ จุ๊ ๆ นี่เป็นข้อบกพร่องใหญ่หลวงในการออกแบบผลิตภัณฑ์เลยนะ ใช้แล้วฉันยังกลัวว่าจะมีคนมาแงะก้อนพลังงานไป!”