“ช้าเหรอ? ถ้าคิดว่ายานบินช้า ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกเล่า!”
พอเสิ่นเจาหยุ่นได้ยินจวงเยว่เจ๋อพูด ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เมื่อครู่นี้เธอยังอุตส่าห์ใส่ใจจวงเยว่เจ๋อ คิดจะทำให้เขารู้สึกปลอดภัยเต็มที่ กลัวว่าเขาจะปรับตัวกับความเร็วของเธอไม่ได้ เลยเก็บฝีมือเอาไว้
ตอนนี้ดูท่าเธอจะประเมินเสี่ยวเจ๋อน้อยไปหน่อย
ใครจะคิดว่าใช้ชีวิตมาสองชาติแล้ว ยังจะได้เจอคนที่ชอบซิ่งยานบินเหมือนเธออีกคน
ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอจะทำให้เสี่ยวเจ๋อผิดหวังได้ยังไง?
เสิ่นเจาหยุ่นยืดอกเชิดหน้า กดปุ่มลงไปเต็มแรง เครื่องยนต์ของยานบินก็เร่งจนสุดขีด
ฟิ้ว! ยานบินพุ่งทะยานขึ้นฟ้าในแนวดิ่ง!
“ไม่...” จวงเยว่เจ๋อยื่นมือออกไป!
ตอนนั้นเสิ่นเจาหยุ่นกำลังตื่นเต้นจนหมุนพวงมาลัยไปอีกสองรอบ ยานบินหมุนควงกลางอากาศแบบอวดเก่งครบสามร้อยหกสิบองศาถึงสองรอบ
เสิ่นเจาหยุ่นพูดอย่างจริงใจสุด ๆ ว่า “เสี่ยวเจ๋อ ฉันไม่ทำให้นายผิดหวังแน่!”
“เสี่ยวอวิ๋นดีกับนายจริง ๆ” เซี่ยซิงอวี่ที่อยู่อีกฝั่งของแชตรวมทนไม่ไหว ในที่สุดก็เอ่ยความอิจฉาในใจออกมา
“อ๊าก...” คราวนี้จวงเยว่เจ๋อแนบหน้าคว่ำลงกับพื้น ร้องเสียงสะอื้นว่า “หัวหน้า... ช้าหน่อย... จะลงยานแล้ว... เวียนหัว...”
ส่วนบรรดาเอ็นพีซีก็มองเสิ่นเจาหยุ่นตรงที่นั่งคนขับด้วยสายตาหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม
เสิ่นเจาหยุ่นที่กำลังจะลุยเต็มที่หันกลับมาอย่างผิดหวัง
แล้วในที่สุดก็เห็นว่าจวงเยว่เจ๋อนอนแผ่หมดสภาพอยู่บนพื้นด้านหลังเสียแล้ว
“ให้ตายสิ! เพื่อนร่วมทีมฉันกำลังจะโดนฉันทำเวียนหัวแล้ว!”
เสิ่นเจาหยุ่นรีบปรับทิศทางยานบิน
เรื่องซิ่งยานบินอะไรนั่น จวงเยว่เจ๋อรับไม่ไหว
หัวหน้าทีมกำลังดูถ่ายทอดสดอยู่ด้วย
ถ้าหัวหน้าทีมเห็นว่าจวงเยว่เจ๋อไม่ได้โดนสัตว์ประหลาดทำเวียนหัว แต่โดนเธอทำจนเวียนหัว เธอต้องโดนหัวหน้าทีมบ่นแน่
เสิ่นเจาหยุ่นมองไปยังตำแหน่งด้านบนอย่างรู้สึกผิดนิด ๆ
หัวหน้าทีม... คงไม่เห็นหรอกมั้ง...
“ทางพวกเธอเกิดอะไรขึ้น?” เซี่ยซิงอวี่จากอีกฝั่งของแชตรวมถามอย่างสงสัย
จวงเยว่เจ๋อหอบหายใจ ก่อนจะปีนกลับขึ้นไปนั่ง
เขาพูดด้วยความยำเกรงว่า “ยานบินที่เสี่ยวอวิ๋นขับน่ากลัวเกินไป... เมื่อกี้ฉันเมายานบิน