ลู่ทิงหลานรีบห้ามสองคนที่กำลังวอกแวก “เลิกคุยกันได้แล้ว รีบเปลี่ยนที่แล้วค่อยแยกชิ้นส่วนสิ!”
เสิ่นเจาหยุ่นเหลือบมองเธอ
ยัยนี่เข้าสู่โหมดรื้อเครื่องเร็วไปหน่อยไหม ลงมือไวกว่าหลินชิงเสียอีก
สมกับเป็นยอดคนผู้ศรัทธาที่ไม่เชื่อคำสอน แต่เชื่อเทพแห่งท้องนภาเท่านั้น
ศรัทธาต่างกัน ความคิดก็ต่างกัน การกระทำย่อมต่างกัน!
เธอหันไปมองทางหลินชิงอีกครั้ง หลินชิงควรกลับไปทบทวนตัวเองได้แล้ว จะมัวห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองตลอดไม่ได้หรอก
อีกด้านหนึ่ง เมคาของเว่ยสวินถูกเมคาปีศาจทะเลแทงจนพรุนไปหมด ในที่สุดก็สู้ปีศาจทะเลไม่ไหว ถูกเตะกระเด็นไป
ลิลี่ เฮย์สเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แค่นเสียงเย็นชา “หัวหน้าทีม ใครจะคิดว่าสักวันต้องให้ฉันมาช่วยนาย!”
เสิ่นเจาหยุ่นบังคับเมคาลุกขึ้นยืน “ลิลี่ มาหาฉันเหรอ?”
เมคาปีศาจทะเลวิ่งเข้ามา เมคาโฆษณาสีขาวถือมีดกากบาทยกขึ้นขวางไว้ตรงหน้าอก
ลิลี่มองเมคาที่คุ้นตาตรงหน้า ยกมุมปากยิ้มเยาะ “เจ้าตัวน้อย เธอสู้ฉันไม่ได้หรอก อย่าคิดว่าเมื่อกี้เอาชนะคนที่มีจำนวนน้อยกว่าได้ แล้วจะมาท้าทายศักดิ์ศรีของปีศาจทะเลได้”
คมมีดส้อมเสียงของเมคาปีศาจทะเลพุ่งแทงไหล่เมคาโฆษณาสีขาวอย่างโหดเหี้ยม
ทวนยาวเล่มหนึ่งสอดเข้ามาจากด้านข้าง สกัดคมมีดส้อมเสียงของปีศาจทะเลไว้
ลู่ทิงหลานตะโกนอย่างหยิ่งผยอง “เธอลืมฉันอีกแล้ว!”
ลิลี่เยาะเย้ยอย่างไม่ไว้หน้า “ผู้ศรัทธาจากสถาบันนักบุญเหมันต์เหรอ? ไอ้โง่ กระจอกจนรับมือไม่ไหว! เจ้าตัวน้อย คนที่ฉันจะจัดการคือเธอต่างหาก!”