“หา? นี่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนี้ที่ไหนกัน?”จวงเยว่เจ๋อชะงักไปเล็กน้อย
เสิ่นเจาหยุ่นไม่พูด เพียงจ้องมองเขา
“เธอเรียนประวัติศาสตร์เก่งกว่าพวกเราอีกนี่”จวงเยว่เจ๋อเกาหัวแกรก ๆ “ใคร ๆ ก็พูดว่าเธอตายเพราะอุบัติเหตุตอนนั่งยานอวกาศ”
เซี่ยซิงอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ ช่วยเสริมว่า “อาจารย์เหยียนจื่อกวงไม่ได้เคยบอกในชั้นเรียนหรือ ว่าเธอขับเมคากระโดดออกจากยาน แล้วเจอกระแสคลื่นปั่นป่วนเข้า”
เสิ่นเจาหยุ่นค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งพิงเตียง มองลวดลายแกะสลักอันซับซ้อนบนโครงเตียงอย่างเหม่อลอย
เหมือนฝันไปฉากหนึ่ง แต่จิตใต้สำนึกกลับบอกเธอว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
เธอตายได้ทุเรศทุรังมาก
ศีรษะปวดร้าว ความเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกทึ้งจนถึงกระดูกแล้วระเบิดออกยังหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ
เธอล้มอยู่ในกองเลือด หลินจินกวงซึ่งนอนหมดสภาพอยู่บนพื้นเช่นกันมีแววสำนึกผิดเต็มดวงตา
เลือดแผ่ขยายออกไปไม่หยุด เธอเห็นหลินจินกวงน้ำตาไหลพราก
เสิ่นเจาหยุ่นนึกถึงข้อมูลที่ค้นเจอตอนเพิ่งกลับชาติมาเกิด
“ศักราชซิงเหยา ปี 1040 ชูซิ่งได้รับแรงบันดาลใจจากต้นฉบับที่เสิ่นเจาหยุ่นทิ้งไว้เช่นกัน จึงสร้างเมคาเบาผู้ซ่อนเร้นรุ่นแรกขึ้นมา
ผู้ซ่อนเร้นรุ่นแรกละทิ้งพลังโจมตีโดยตรง มุ่งเน้นการพรางตัวและทำลายล้างขั้นสุด เป็นทูตแห่งความมืดที่เคลื่อนพลไปทั่วสนามรบ