“หา?” เสิ่นเจาหยุ่นตาโตเป็นประกาย
จวงเยว่เจ๋อนี่มันอัจฉริยะชัด ๆ ...
เมื่อกี้เธอมัวแต่พูดจาตามมารยาท ไม่ได้คิดจะเก็บเงินเลยนะ!
พอจวงเยว่เจ๋อทักท้วง เธอก็คิดว่าควรเก็บ
ไม่เก็บก็เหมือนทุเรศฝีมือซ่อมสุดเจ๋งของตัวเอง ดูถูกกระเป๋าตังค์แฟบ ๆ และที่สำคัญคือหมิ่นเกียรติเมคาที่ยังไม่ได้อัปเกรด...
คนเราต้องรู้จักปล่อยวาง เธอก็แค่ไอ้แก่ใจไม่มีตังค์ จะมัวทำเป็นใจดีอยู่ทำไม!
เสิ่นเจาหยุ่นเอามือทาบหน้าผากเบา ๆ แสร้งทำหน้าเครียด “ไม่รู้ว่าจู่ ๆ ใช้พลังจิตเยอะขนาดนั้น ร่างกายจะล้าเกินไปไหม เดี๋ยวต้องซื้อของบำรุงกับยาบำรุงมารับประทานสักหน่อยไหมนะ!”
จวงเยว่เจ๋อถึงบางอ้ออีกแล้ว
เขาทุบอกสาบาน “แค่ซื้ออาหารเสริมคงไม่พอแน่! คุณต้องใช้ยาพลังจิต
ช่างฟางทุกครั้งที่ใช้เชื่อมโยงพลังจิตเสร็จ เขาจะเติมยาพลังจิตสองขวดเสมอ
ช่างฟางบอกว่าพอพลังจิตโอเวอร์โหลด ถ้าไม่ใช้ยาจะสมาธิสั้นไปเป็นอาทิตย์ สมองเบลอ ๆ ไปหมด”
เสิ่นเจาหยุ่นกรอกลูกตาไปมา สมาธิสั้น?
เธอว่าไม่มีอาการงี้แฮะ คงเป็นเพราะเมื่อกี้ไม่ได้ดึงพลังจิตเกินตัวมั้ง
ติงเฉิงยวี่โพล่งขึ้นทันที “ต้องใช้ยาพลังจิตอีกเหรอ! งั้นเราไม่ให้คุณเสียเปรียบแน่”
เขาหันไปหาจวงเยว่เจ๋อ “เดี๋ยวนายช่วยฉันโอนให้เสิ่นเจาหยุ่นห้าหมื่นเหรียญดารา”
ติงเฉิงยวี่กลัวเสิ่นเจาหยุ่นจะปฏิเสธ แถมยังนึกขึ้นได้ว่าจวงเยว่เจ๋อน่าจะมีข้อมูลติดต่อของเสิ่นเจาหยุ่น เลยบอกให้จวงเยว่เจ๋อช่วยเขาโอนให้ตรง ๆ