เถาไป๋เซวียนกล่าวอย่างตื่นเต้นเช่นกันว่า “อาจารย์ ดูสิ พวกเรารู้ว่าใครหวังดีกับพวกเรา พวกเรามาที่นี่ก็เพื่ออาจารย์ทั้งนั้น ถ้าวัดกันที่จำนวนคน พวกเรามีเยอะกว่า!”
นักศึกษาที่อยู่ไกลออกไปชูแขนตะโกนเสียงดัง พวกเขาเชิดหน้าขึ้นสูง สีหน้าจริงจังและแน่วแน่
เหยียนจื่อกวงมองนักศึกษาเหล่านั้น ปากขยับโดยไม่รู้ตัว มือทั้งสองข้างกำแน่นแล้วคลาย คลายแล้วกำแน่นอยู่ข้างลำตัว
“ประท้วง! ประท้วง!”
“คืนอาจารย์เหยียนให้พวกเรา! เราปฏิเสธการใช้ตำราแบบเหมารวม!”
......
เสียงตะโกนของนักศึกษาดังขึ้นเรื่อย ๆ
เหยียนจื่อกวงซาบซึ้งจนก้าวไปข้างหน้าสองก้าว
แต่พอสบตากับผู้อำนวยการหม่า ที่ยืนสีหน้าเป็นกังวลอยู่ข้าง ๆ เขาก็เซถอยหลังไปสองก้าว
ความเศร้าและสับสนปรากฏบนใบหน้า
นักศึกษาของเขาช่างดีเหลือเกิน!
เพราะนักศึกษาดีเช่นนี้ เขายิ่งไม่อาจทำลายอนาคตของพวกเขาได้ เขาจะเห็นแก่ตัวไม่ได้......
ไป๋จิ้นซีเดินเข้ามาตบไหล่เหยียนจื่อกวงเบา ๆ “เด็กพวกนี้ไม่ได้ทำให้สิ่งที่คุณทุ่มเทไปสูญเปล่า เป็นครูมาถึงขั้นนี้ก็คุ้มแล้ว!”
“ผมรู้!” เหยียนจื่อกวงพยักหน้ารัว ๆ
“ต่อไปย้ายไปทำงานฝ่ายบริหาร ก็ยังเปล่งประกายสร้างผลงานได้เหมือนเดิม ช่วยหาผลประโยชน์ให้เด็ก ๆ ด้วย!” ไป๋จิ้นซีตบไหล่เหยียนจื่อกวงอีกที จนเจ้าตัวเอียงกระเท่เร่