จวงเยว่เจ๋อลูบคาง “ทำไมฉันรู้สึกว่าเสี่ยวอวิ๋นกำลังคิดแผนอะไรอยู่เลยนะ”
ขณะนั้น เมคาสีเงินดำแดงเขียวบนเวทีเต็มไปด้วยรอยหมัด บางจุดสีถลอกจนหลุดล่อน
ยามถอยขาขวาก็ยังเดินกะเผลกเป็นพัก ๆ แถมมีเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ดังออกมาเป็นระยะ
ส่วนรอยแตกบนเมคาสีน้ำเงินก็ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น บาดแผลบนตัวมันถึงกับถูกทุบจนยุบเข้าไป
เสิ่นเจาหยุ่นรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว
มุมปากของเธอยกขึ้นน้อย ๆ ได้เวลาแล้วเหมือนกัน
เธอยิ้มพลางเอ่ยว่า “หลานหลาน ฉันพูดถูกใช่ไหม? เชื่อหนังสือทุกคำ มิสู้ไม่มีหนังสือ”
หลานเวยอวี่ย่อมไม่ตอบ ตอนนี้กำลังอินจัดอยู่เลย
เมคาสีน้ำเงินซัดหมัดเข้ามาอีกครั้ง เมคาสีเงินดำแดงเขียวไม่ได้เบี่ยงหลบด้านข้างเหมือนก่อน ไม่ถอย และไม่ยกแขนขึ้นป้องกัน
มันหายวับไป...
ไม่สิ! ไม่ได้หายไป แต่ขยับตัวล่วงหน้าต่างหาก
รูม่านตาของหลานเวยอวี่หดเล็กลง เธอคิดว่าเสิ่นเจาหยุ่นจะหลบได้ แต่ไม่คิดว่าจะหลบล่วงหน้าไว้ก่อน
ความรู้สึกเหมือนโดนฟาดหัวด้วยกระบองแล่นวาบขึ้นมา
ยังไม่จบแค่นี้!
เสียง “ซ่า ๆ” ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
หน้าจอขนาดใหญ่ในเมคาของหลานเวยอวี่กะพริบคำเตือนขึ้นมาทีละชุด
[คำเตือน! ช่องเก็บแหล่งพลังงานของเมคาเสียหาย]
[คำเตือน! นักขับโปรดเตรียมอพยพ]
[คำเตือน! โปรดเปิดใช้แหล่งพลังงานสำรอง]
...
“เมคาของฉัน...” มือที่กุมแผงควบคุมของหลานเวยอวี่สั่นเล็กน้อย แววสับสนวูบผ่านดวงตาที่จ้องจอขนาดใหญ่ในเมคา