“ตู้ม!”
เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงกริ๊งกร๊างของชิ้นส่วนโลหะกระทบกัน
เมคาสีดำเงินที่ขาดสองขาล้มกระแทกพื้นสนามประลองอย่างจัง แถมยังสะบัดเอาพวกเศษชิ้นส่วนเล็กๆ อย่างนอตเหล็กที่ทำจากวัสดุเกรดสูงแต่ยังไม่หลอมละลายกระเด็นว่อนไปทั่ว
เสิ่นเจาหยุ่นที่นั่งอยู่ในเก้าอี้ควบคุมถึงกับโคลงเคลงไปทั้งตัว
บุญคุณของระบบหน่วงแรงต้านที่เธอติดตั้งไว้แท้ๆ ไม่งั้นแรงกระแทกขนาดนี้มีหวังอาหารกลางวันที่กินเข้าไปได้ปลิ้นออกมาหมด
การประลองครั้งนับว่าปิดฉากลงแล้ว เหนื่อยจะเป็นจะตาย ขอพักหายใจสักสองสามวินาทีก่อนค่อยว่ากัน
เธอทิ้งตัวทรุดลงบนเก้าอี้ทันที
แต่ภาพที่สายตาคนด้านล่างเห็นคือ ฉันนี่แหละบรรพบุรุษแกยอมแพ้แบบไม่คิดดิ้นรนอะไรอีกเลย
จวงเยว่เจ๋อถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เฮ้อ แพ้แล้ว!
ตอนเธอดัดแปลงเมคา ฉันบอกแล้วว่าอย่าเห็นแก่ถูก ใช้วัสดุคุณภาพต่ำพวกนั้น
ถ้าเธอฟังฉัน ใช้วัสดุจากสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์เกรดสูง ป่านนี้คงไม่ถูกปืนใหญ่แสงยิงจนแขนขาหาย เหลือแต่ลำตัวแบบนี้หรอก!“
“น่าเสียดายจริงๆ สู้ได้ยากลำบากขนาดนั้น สุดท้ายก็พ่ายแพ้อย่างน่าอนาถ เธอขาดทุนย่อยยับแน่ เงินที่หาได้วันนี้ไม่พอค่าซ่อมด้วยซ้ำ เมคาที่เพิ่งแต่งเสร็จก็ต้องกลับไปหลอมใหม่” จูหยวนเหยาส่ายหน้าเอ่ยเสริม
เมคาของเพลิงพิฆาตเพลิงนทีดูยังสมบูรณ์ไม่มีร่องรอยเสียหาย เพราะงั้นแทบไม่ต้องคิดอะไรเลย เสี่ยวอวิ๋นที่สภาพนี้ทำได้แต่คลาน หมดโอกาสพลิกเกมแทบทั้งสิ้น
“แย่แล้ว อีกไม่กี่วันเธอต้องสอบปลายภาคไม่ใช่เหรอ? เธอบอกว่าเมคาตัวนี้สร้างมาเพื่อรับมือกับการสอบไม่ใช่เหรอ? แล้วแบบนี้...เธอจะทำยังไง?” จวงเยว่เจ๋อหันไปทางหัวหน้าทีม “หัวหน้า เงินเก็บไว้แต่งเมียของนายอาจต้องเอามาใช้แล้วล่ะ เสี่ยวอวิ๋นต้องมายืมเงินนายแน่ๆ”