“ไม่มีปัญหา ในชีวประวัติของเสิ่นเจาหยุ่นเขียนไว้ว่า ต้มจนเดือดแล้วรสชาติจะยิ่งดีขึ้น” เหยียนจื่อกวงรับรองอย่างมั่นอกมั่นใจ
“เอ๊ะ เรืออัตโนมัติเขาแดงออกประกาศขอโทษแล้วนะ ขอบคุณผู้เข้าแข่งขันจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งที่ช่วยค้นพบข้อบกพร่องของผลิตภัณฑ์ แถมยังประกาศลงทุนห้าพันล้านเพื่อสร้างระบบจีพีเอสดาวเทียมของตัวเองด้วย” ป๋อจิ้งเหยาข้าง ๆ ชูจอสมองกลขึ้นกล่าว
“เสี่ยวอวิ๋นนี่เก่งจริง ๆ! ถึงกับผลักดันให้ผลิตภัณฑ์พัฒนาขึ้นได้ คนในระบบดาวซวงเสียควรขอบคุณเสี่ยวอวิ๋นกันให้หมด” อวี๋หย่งเอ่ยชมทันที
“เรือยนต์อัตโนมัติยี่ห้อเขาแดงไม่เลวเลย ดีกว่าเมคาของซูไหลเท่อเยอะ! สินค้ามีปัญหาเหมือนกันแท้ ๆ แต่เขาแดงรีบแก้ไข ส่วนซูไหลเท่อกลับทำส่ง ๆ ไปงั้น”
เหยียนจื่อกวงรินชาร้อนเดือดใส่ถ้วยให้ทุกคน
“ยี่ห้อเรือยนต์อัตโนมัตินอกจากเขาแดงแล้ว ยังมีเขาทอง เขาเงิน แล้วก็แหลมสุดขอบฟ้าแข่งกันอยู่ แต่เมคาซูไหลเท่อเมื่อก่อนนี่ไม่เห็นมีเขาทองเขาเงินมาแข่งด้วยเลย” ไป๋จิ้นซีชี้ปัญหาได้ตรงจุด
“ร้อนเกินไปแล้ว...” กวนมู่เฉิงมองน้ำชาเบื้องหน้าด้วยสีหน้าลำบากใจ
“ไม่ร้อนสิถึงจะไม่อร่อย! ใส่น้ำแข็งลงไปหน่อยก็พอแล้ว” เหยียนจื่อกวงกลับไปนั่งที่ของตัวเอง ก่อนจะมองจอภาพอีกครั้ง
…………
ทันทีที่เสิ่นเจาหยุ่นกับหลี่เสวี่ยโม่ลงถึงเกาะ 6 ทั้งคู่ก็เริ่มวิ่งไปตามจุดนำทางต่าง ๆ