ติงเฉิงยวี่รออยู่ข้าง ๆ ตั้งนานแล้ว พอได้ยินเสียงเสิ่นเจาหยุ่นก็พลิกตัวกระโดดเข้าห้องนักบินทันที
หน้าที่ของเสิ่นเจาหยุ่นเสร็จแล้ว เธอก็เดินถอยหลังออกไปอย่างสบายอารมณ์ อยู่ห่างจากเมคาที่ค่อย ๆ เริ่มเคลื่อนไหว
ส่วนจวงเยว่เจ๋อและจูหยวนเหยาที่อยู่ข้าง ๆ กลับลุ้นกันมือเปียกเหงื่อ
หัวหน้าทีมจะได้ลงแข่งรึเปล่า สุดท้ายจะเชิญปรมาจารย์มาดัดแปลงเมคาได้ไหม ก็ขึ้นอยู่กับว่าโล่แสงของเมคาตรงหน้านี้จะซ่อมสำเร็จหรือไม่
จวงเยว่เจ๋อจ้องเมคาตาไม่กะพริบ เร่งว่า “หัวหน้าทีม รีบลองเปิดโล่แสงดูเร็ว!”
ทันใดนั้นเอง โล่แสงสีฟ้าโปร่งแสงก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นคลุมเมคาสีแดงสลับเหลือง
จากนั้นเมคาก็แกว่งตัวกระโดด โล่แสงไม่กระพริบดับเลยสักนิด
ไม่ต้องสงสัยเลย เมคาตัวนี้ถูกเสิ่นเจาหยุ่นซ่อมเรียบร้อยแล้ว
ติงเฉิงยวี่ในห้องนักบินดีใจจนเนื้อเต้น “เมคาซ่อมจนได้! เสิ่นเจาหยุ่น ขอบใจมากนะ! เรารีบ ต้องไปก่อน! เสี่ยวเจ๋อ ฝากดูแลเจาหยุ่นดี ๆ ล่ะ”
พูดจบติงเฉิงยวี่ก็บังคับเมคาตรงดิ่งไปยังลิฟต์สำหรับเมคา
ติงเฉิงยวี่ไปแล้ว เสิ่นเจาหยุ่นรู้สึกว่าถึงคิวธุระของตัวเองแล้ว
เธอมองไปที่จวงเยว่เจ๋อ “เอาละ ตอนนี้เมคารุ่นเริ่มต้นศูนย์ของนายจะขายได้รึยัง?”
“ได้ได้ ๆ! ฉันจะส่งเมคาให้เธอ” จวงเยว่เจ๋อผางหัวปุ๊บปั๊บ รีบล้วงกระเป๋าหยิบปุ่มเก็บเมคาออกมาแล้วปล่อยเมคารุ่นเริ่มต้นศูนย์ข้างในออกมา