อีกด้านหนึ่ง จ้าวหลิงก็แทบยืนไม่อยู่ “เธอเล่นงานเพื่อนร่วมชั้นแบบนี้เลยเหรอ?”
“อย่าขัดจังหวะฉันตอนกำลังสำนึกผิดสิ” เสิ่นเจาหยุ่นพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ให้ตายเถอะ! นี่เรียกสำนึกผิดเหรอ? เธอกำลังอ่านวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของตัวเองชัด ๆ” รุ่นพี่คนหนึ่งตะโกนพลางพุ่งหลุดออกนอกกล้อง
ตอนนี้พวกเขายืนอยู่ข้างเธอแล้วดูโง่กันไปหมดเลย!
เสิ่นเจาหยุ่นเลิกคิ้ว ก่อนหันมองกล้องอีกครั้ง “ฉันฟันหนึ่งที ฟันสองที ฟันสามที จนถนนบนเขาแยกออกเป็นรอย
ฉันฝังเพื่อนร่วมชั้นไว้ใต้ภูเขา...
ฉันผิดไปแล้ว!
ฉันเอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อ แถมยังล่อให้คนมาติดกับโดยอ้างว่าจับผิด เพื่อดึงเพื่อนร่วมชั้นเกือบครึ่งมาที่เหมือง
จากนั้นฉันก็ฉวยโอกาสตอนพวกเขาอยากทำผลงานจนตัวสั่น ใช้เพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องไปขุดเหมืองกันทั้งวัน
ฉันผิดไปแล้ว!
รุ่นพี่ปีสองกับปีสามหลายสิบคนรวมตัวกันแย่งห่อทรัพยากร แต่ไม่มีใครแย่งได้สักคน...”
“อ๊าก! เลิกอ่านช่วงนี้เถอะ” โจวป๋ออันแทบอยากพุ่งเข้าไปกระชากกล้องลงมา
“อ๊าาา... รู้งี้ไม่น่าใส่ฟิลเตอร์สวยให้เธอเลย” จ้าวหลิงกุมหัวด้วยความเสียดาย